Po raz pierwszy od miesięcy przestaliśmy się ukrywać
Jeffrey wziął długi oddech.
Jakby trzymał go w sobie od miesięcy.
— Tak lepiej — mruknął.
Obserwowałam, jak jego ramiona opadają.
Napięcie, które nosił przez tak długi czas, zaczęło znikać.
Czerwone linie nadal otaczały jego żebra.
Były surowe i bolesne.
Ale Jeffrey nie odsuwał się już ode mnie.
Przesunęłam się bliżej na brzegu łóżka.
Nasze kolana się zetknęły.
— Chodź tutaj — powiedziałam.
Odwrócił się do mnie.
Przez chwilę po prostu na siebie patrzyliśmy w ciepłym świetle lampy.
Bez wielkich koszul.
Bez zamkniętych drzwi do łazienki.
Bez drugiego pokoju gdzieś na końcu korytarza.
Tylko my.
Dokładnie tacy, jacy byliśmy.
Położyłam dłoń na jego miękkim brzuchu.
Znieruchomiał.
Ale się nie cofnął.
Powoli wyciągnął rękę.
Położył dłoń na bliznach wzdłuż mojej klatki piersiowej, tam gdzie chirurdzy usunęli to, co zabrał rak.
Jego dotyk był ciepły.
Spokojny.
Pewny.
— Koniec ukrywania się — powiedział.
— Koniec ukrywania się — odpowiedziałam.
W pokoju nagle zrobiło się jakby ciszej.
Bliżej.
Bardziej po naszemu.
Jeffrey oparł czoło o moje.
Zamknęłam oczy.
Pod dłonią czułam spokojny ruch jego oddechu.
I po raz pierwszy od roku żadne z nas nie odwróciło wzroku.
