Więc kiedy najpopularniejszy chłopak w szkole zaprosił ją na bal, pomyślałam, że może życie w końcu daje jej coś pięknego. Ale w połowie wieczoru wybiegła z sali gimnastycznej zapłakana i krzyknęła: „Zapłaciłaś mu, żeby mnie zaprosił, prawda?”
Przez dwa lata Elsie nosiła skomplikowany aparat ortodontyczny.
W szkole nazywali go „robotycznym sprzętem”. Po tym przestała się uśmiechać na zdjęciach.
Aż pewnego popołudnia wróciła do domu promieniejąc.
„Mamo, Mason zaprosił mnie na bal! Powiedział, że jestem piękna.”
Łzy napłynęły mi do oczu.
Całe miasteczko znało Masona. Był gwiazdą futbolu, dobrym uczniem i tym uprzejmym chłopakiem, któremu dorośli ufają.
Chciałam wierzyć, że może być dla niej dobry.
Kiedy twoje dziecko przez lata stara się być niewidzialne, a nagle złoty chłopak patrzy na nie jak na kogoś ważnego, nie chcesz podejrzewać okrucieństwa.
Chcesz wierzyć w szczęśliwą wersję.
Może część mnie chciała tego też dla siebie.
Wychowywałam Elsie sama od nocy, kiedy jej ojciec zostawił mnie na mojej własnej studniówce. Darren uśmiechał się do zdjęć, tańczył ze mną dwa razy, a potem zniknął przed północą. Ostatnie, co powiedział, to że nie jest gotowy na ojcostwo.
Więc tak — chciałam, żeby Elsie miała tę magiczną studniówkę, której ja nigdy nie miałam.
Kiedy Mason przyszedł w ciemnym garniturze, z nerwowym uśmiechem i białą przypinką w klapie, jakaś zraniona część mnie pomyślała, że może to jest ten moment, w którym nasza historia się zmienia.
Elsie zeszła po schodach w bladozielonej sukience. Zakręciłam jej włosy i upięłam je z jednej strony perłową spinką po mojej babci.
Wyglądała pięknie.
Bal odbywał się w szkolnej sali gimnastycznej, udekorowanej najlepiej, jak pozwalał budżet małego miasta. Rodzice stali przy ścianach, udając, że nie czuwają. Nauczyciele uśmiechali się zbyt szeroko. DJ robił, co mógł.
Zostałam, bo Elsie mnie o to poprosiła.
Przez pierwszą godzinę wszystko wydawało się idealne.
Mason trzymał ją za rękę, przynosił jej napoje i pochylał się, kiedy mówiła, jakby każde jej słowo było ważne.
