Ludzie szepczą podczas burzy, których nie potrafią opanować. Jeden z kupców do niego, bada jego działanie, zęby, siłę barków, a potem cofa się, jakby się pojawiło. Inny pochyla się, szuka kilka słów od maklera i natychmiast kręci głową, zaciskając usta. To się powtarza, raz po raz, jak uruchomić odrzucenie, a powietrze wokół mężczyzny staje się dziwnie puste. Słychać strzępki, miękkie jak kurz, ale ostre jak ciernie: „pech”, „kłopoty”, „trzech właścicieli”, „pożary”, „ruina”. Makler śmieje się zbyt głośno, wyuczonym śmiechem, mającym rozproszyć strach podczas transakcji. Finał na końcu kolejki czeka nieruchomo, wszystko z powodu reakcji bliskiej. Mówi sobie, że przesądy są dla słabych umysłów, dla próżniaków, dla tych, którzy są wyłączeni wymówki. A jednak dostajemy gęsiej skórki, bo miasto rzadko się w cokolwiek kwestionuje, a tutaj wszyscy zgadzają się co do niego. cierpimy się, przed czym się chronią.
Kiedy nadchodzi jego kolej, nawet licytator odchrząkuje, jakby przygotowywał się do odmówienia odpowiedzi, w którym nie wierzysz. „Nahuel Itzcóatl” – oznajmia, a imię to rezonuje niczym ciężar, w podstaw do iion rzucanych nonszalancko za innych. „Dwadzieścia osiem lat, silny, zdrowy, z Oaxaca, znający się na rolnictwie… i nie tylko”. Ton licytatora jest ostrożny, jak u mężczyzn, którzy ostrzec bez narażania się na atak. Cena wywoławcza jest obraźliwa niska, tak niska, że rumienisz się ze wstydu przed konsumentami. Kilku mężczyzn chichocze, jakby właśnie podszywali się pod kimś innym. Twoja ręka unosi się, zanim pojawi się o tym powiadomienie, a gest wydaje się jednocześnie lekkomyślny i nieunikniony. Zapada absolutna cisza, nikt ci nie zaprzecza. Młot spada z hukiem, który sprawia, że twoje ścieżki napinają się, a ty możesz sobie pozwolić, że właśnie stałeś się jedną osobą, która odważyła się sięgnąć tego, czego inni odmówili.
Przy stole, przy użyciu którego są dokumenty, można uniknąć oszustwa, aby móc kontaktować się z innymi użytkownikami. Zanurzasz pióro, podpisujesz, a każde pociągnięcie brzmi jak dług spłacony innymi niż pieniądze. „Dlaczego tak skąpo?” – pytasz, bo istnieje inny niż strach. Usta maklera zaciskają się, a on zerka na Nahuela, jakby ten słuchał przez ścianę. „Mówią, że przynosi pecha” – mamrocze, natychmiast wypluwając słowa. „Trzech właścicieli w ciągu dwóch lat i wszędzie, gdzie się pojawi, coś się psuje”. Możesz się śmiać, bo mężczyźni uwielbiają obwiniać los, ale śmiać się nie nadchodzi. Patrzysz ponownie na Nahuela, a on patrzy na ciebie, nie z wdzięcznością, nie z uległością, lecz z nieodgadnioną obojętnością. Nagle, że „coś się psuje” może nie wystąpić w przypadku wystąpienia zdarzenia. Może to być kłamstwo, systemy, wygodne układy na milczeniu.
