Podróż do La Quebrada del Sol jest długa, że wkradają się wątpliwości. Droga świecąca od upału, aw oddali zielone wzgórza – twój powóz emitujący się małym, hermetycznym pudełkiem, kokonem drogowym. Nahuel poszedł za tobą, skuty łańcuchami, jego stopy uderzają w kurz, łańcuchy wrzynają się w nadgarstki, ale nie opuszczają głowy. Twoje urządzenie elektryczne zerka nerwowo, mężczyzna może przełączyć się na demona przychodzącego ruchu. W połowie drogi każesz powóz się w pobliżu zacieniowanego gaju, a twoi słudzy patrzą na ciebie, jakbyś postradał zmysły. Bierzesz bukłak i podejściasz do Nahuela, pojazdc na sobie tuzin spojrzenieeń. Podawaj mu wodę, a on ją przyjmuje bez pośpiechu, bez zwierzęcego szaleństwa, które można zastosować. Pije z umiarkowaną godnością, a potem znów spotkasz swoje spojrzenie. „Dziękuję, señora” – powiedział, słowo „señora” ma inne znaczenie niż „amo”, ponieważ oznacza to, że jest, nie negując jego człowieczeństwa.
Po przybyciu na miejscu, hacjenda rozpościera się niczym namalowana istota: równe rzędy kawowców, zielone wzgórza falujące niczym fale, dumnie wznoszące się bielony dom główny. Jednak pod tym pięknym wrażeniem słychać, niczym belka, która wydaje się solidna, jeśli nie dziejesz się pod nią i nie słyszysz jej trzasku. Baltasar Múgica, twój capataz, czeka ze skrzyżowanymi ramionami, z twarzą wyrytą dezaprobatą. Zawsze był lojalny wobec właścicieli ziemskich, a talność jest jak łańcuch. „Jeden nie wystarczy” – mówi, zanim jeszcze zejdziesz z konia, niezależnie od tego, czy chcesz podjąć decyzje wdowy. „Na jednego mnie stać” – odpowiadasz, łagodny spokój, bo spokój na siłę w miejscu, które są zasadne idą na próbę. Baltasar krąży wokół Nahuela, jakby badał byka, mrużąc oczy swoją postawą. „Wygląda na kłopotówliwego” – mamrocze Baltasar, a ty wykrywasz nutę w jego niechęci. Przenosisz na Nahuela, pojawi się mu nieoczekiwana przestrzeń. „Ty?” – pytaniesz, jego opinia, która pojawiła się w rozmowach.
Na dziedzińcu zapada cisza, jak w każdym pomieszczeniu, gd
