Denis przyjechał po dwóch dniach
Dwa dni później Denis pojawił się u ojca Wiki. Był jednocześnie zły i wyraźnie zagubiony. Najwyraźniej nie spodziewał się, że żona rzeczywiście odejdzie.
— Zostawiać męża z powodu pieniędzy to nienormalne! Mama jest sama!
Wika nie podniosła głosu.
— A twoja córka?
Położyła przed nim wyciąg obejmujący pięć lat.
Nie potrzebowała długich przemówień. Wystarczyły liczby.
— Milion siedemset tysięcy oddałeś matce. Wybrałeś ją, nie nas.
Denis pobladł.
Patrzył na suche zestawienie kwot i po raz pierwszy trudno było mu zasłonić się argumentem, że przecież „rodzicom trzeba pomagać”. Przed nim znajdował się konkretny obraz tego, ile pieniędzy przez lata odpływało z ich wspólnego życia.
Dotychczasowy porządek nagle się rozsypał.
Denis wracał teraz do pustego mieszkania. Żona nie czekała na niego w domu, a córki nie było w jej pokoju. Zamiast kolejnej kłótni spotkał się ze spokojem Wiki, która najwyraźniej nie zamierzała już uczestniczyć w tym samym schemacie.
Ten chłodny dystans otrzeźwił go mocniej niż wcześniejsze awantury.
Naciski ze strony rodziny nie pomogły
Walentina Arkadjewna nie zamierzała łatwo pogodzić się z sytuacją. Próbowała wywierać presję za pośrednictwem krewnych, jednak Wika pozostała niewzruszona.
Nie wdawała się w kolejne spory i nie próbowała wszystkich przekonywać do swoich racji. Wiedziała już, gdzie przebiega jej granica, i nie chciała ponownie pozwolić jej przekroczyć.
Minął miesiąc.
Denis pojawił się ponownie.
Tym razem przyszedł sam. Bez matki i bez jej podpowiedzi.
— Założyłem mamie osobną kartę ze stałą kwotą. Więcej takich przelewów nie będzie. Poszedłem też do psychologa… Okazuje się, że to nie jest normalne, kiedy bardziej boisz się zdenerwować matkę niż stracić własną rodzinę. Daj mi szansę.
Wika wysłuchała go. Same deklaracje nie mogły jednak przekreślić ośmiu lat, podczas których wszystko wyglądało zupełnie inaczej.
Jeśli Denis naprawdę chciał odzyskać rodzinę, musiał udowodnić zmianę swoim zachowaniem.
