Javier pojawił się ubrany w czarny garnitur, stojący przed trumną pokrytą białymi kwiatami. Otaczały go dziesiątki osób. Na jego twarzy malował się smutek, a starsza kobieta obejmowała go, gdy płakał.
„To dopiero pogrzeb” – mruknęła Teresa.
„Ale to nie jego”.
W komentarzach ktoś napisał nazwę zakładu pogrzebowego w Guadalajarze. Carolina przeczytała ją na głos. Teresa
Chwyciła torebkę.
„Chodźmy”.
W trakcie jazdy wszystko zaczęło się układać w przerażający sposób.
Teresa opowiadała, że Javier przestał ją odwiedzać z Caroliną, ponieważ rzekomo jego żona nie znosiła rodziny. Prosił ją również, żeby nie dzwoniła bezpośrednio, bo Carolina „stawała się bardzo agresywna”, gdy rozmawiali o pieniądzach.
Carolina ze swojej strony wyjaśniła, że Javier miesiącami usprawiedliwiał swoje nieobecności dodatkowymi dyżurami, wizytami w szpitalu i opieką nad matką.
„Myślałam, że pracuje” – powiedziała Carolina.
„I myślałam, że się tobą opiekuje”.
Dotarli na cmentarz, gdy ceremonia dobiegała końca. Zachowywali dystans. Javier był z rodziną, której żadne z nich nie rozpoznawało. Kilka osób obejmowało go z niepokojącą poufałością.
Carolina zauważyła siwego mężczyznę ściskającego go za ramiona jak ojciec pocieszający syna.
„Kim oni są?” – zapytała Teresa.
Żadne z nich nie potrafiło odpowiedzieć.
Podeszli do grupy żałobników rozmawiających przyciszonymi głosami. Carolina wybrała kobietę, która wyglądała na około sześćdziesiąt lat.
„Przepraszam. Właśnie się dowiedzieliśmy i już jesteśmy na miejscu. Kto zmarł?”
Kobieta westchnęła.
„Moja siostrzenica, Mariana. Biedactwo. Chorowała od miesięcy.”
Carolina poczuła ucisk w żołądku.
„Była młoda?”
„Trzydzieści dwa lata. Nowożeńka. Po ślubie była dopiero od roku.”
Teresa spojrzała na Carolinę.
Carolina przełknęła ślinę.
„A jej mąż?”
Kobieta dyskretnie wskazała na główną grupę.
Prosto na Javiera.
„Ten młody mężczyzna w czarnym garniturze. Javier. Uwielbiał ją. Nie opuścił rodziny, odkąd stan Mariany się pogorszył.”
Hałas dochodzący z cmentarza zdawał się cichnąć.
Carolina spojrzała na mężczyznę, z którym była w związku małżeńskim od lat.
Javier przyjmował kondolencje z powodu śmierci kolejnej żony.
Ale wciąż nie wiadomo, dlaczego się z nią ożenił, skąd wziął te wszystkie pieniądze i co planował zyskać po jej pochówku.
CZĘŚĆ 3
Carolina poczuła, jak powietrze ściska jej gardło.
Nie płakała ani nie krzyczała. Przez kilka sekund obserwowała Javiera z daleka, jakby patrzyła na obcego człowieka odgrywającego rolę zrozpaczonego męża. Przytulił krewnych Mariany i z przerażającą nonszalancją przyjął słowa pocieszenia.
Teresa zareagowała pierwsza.
„Chcę wiedzieć, jak daleko się posunął”.
Carolina pomyślała o konfrontacji z nim przy trumnie, ale się powstrzymała. Skoro Javier był w stanie sfingować śmierć własnej matki, z pewnością było w tym coś więcej.
Po pogrzebie Javier wsiadł do samochodu rodziców Mariany. Carolina i Teresa poszły za nimi do dużego domu w Puerta de Hierro, gdzie rodzina i przyjaciele zbierali się, by wesprzeć rodzinę.
Weszli do środka, wtapiając się w żałobników.
Zdjęcia Mariany były wszędzie w pokoju. Javier pojawił się na kilku: je z nią kolację, obejmuje ją na plaży, kroi tort.
A potem Carolina zobaczyła obraz, który przyprawił ją o mdłości: Mariana w białej sukni, Javier w granatowym garniturze, a w tle stolik z Urzędu Stanu Cywilnego.
Ślub.
Żadnego romansu.
Kolejny ślub.
Carolina musiała oprzeć się o ścianę.
Podeszła jakaś kobieta.
„Czy byliście przyjaciółmi Mariany?”
„Znaliśmy Javiera” – odpowiedziała Carolina.
„Więc wiesz, jak bardzo mu na niej zależało. Kiedy zachorowała, praktycznie rzucił wszystko, żeby być z nią”.
Carolina poczuła ukłucie gniewu. Dokładnie to samo Javier powtarzał jej za każdym razem, gdy się spóźniała: że ma drugą pracę, a potem musi opiekować się matką.
Kobieta kontynuowała:
„Rodzice Mariany są zdruzgotani. Była jedynaczką. Rodzinny biznes miał należeć do niej”.
Teresa podniosła wzrok.
Odpowiedź zaczynała nabierać kształtów.
Wkrótce potem usłyszeli ojca Mariany, który przemawiał w głównym pokoju. Był to ten siwowłosy mężczyzna z cmentarza. Javier stał obok niego.
„Mariana ufała mu całkowicie” – powiedział. „Zanim umarła, dała jasno do zrozumienia, że chce, aby Javier był chroniony”.
Javier spuścił głowę.
„Nigdy niczego od ciebie nie chciałem. Mariana była dla mnie wszystkim”.
Ojciec kontynuował rozmowę o domu, udziałach w firmie i majątku, który mieli omówić z prawnikiem.
Teresa nie mogła już tego znieść.
„Co za cud, synu”.
