Po trzech latach rozłąki pojechałam na lotnisko powitać męża wracającego do domu. Zamiast tego zobaczyłam, jak obejmuje młodą kobietę trzymającą niemowlę. — To mój syn. Chcę rozwodu — oznajmił przy wszystkich. Nie rozpłakałam się. Po prostu podałam mu teczkę i poprosiłam, żeby pojechał ze mną do domu, gdzie czekał ołtarz pamięci i testament, które miały zmienić wszystko.

CZĘŚĆ 1

— Rozwiedź się ze mną bez robienia scen. Amber właśnie dała mi syna, którego ty nigdy nie potrafiłaś mi dać.

Tristan wypowiedział te lodowate słowa pośrodku Terminalu 4 na międzynarodowym lotnisku Phoenix Sky Harbor, podczas gdy wokół nas przewijali się spieszący podróżni, ciągnąc ciężkie walizki i serdecznie witając bliskich.

Czekałam na jego powrót z Vancouver przez trzy wyczerpujące lata.

Trzy długie lata samotnie opiekowałam się jego chorą matką, płaciłam niekończące się rachunki szpitalne i naiwnie wierzyłam, że jego zagraniczny kontrakt uratuje naszą finansową przyszłość.