Nowy początek
Wieczorem nadszedł kolejny cios – telefoniczny. Dzwoniła Walentina Michajłowna. Teraz bez słodyczy. „No co” – powiedziała, nawet się nie przywitawszy. „Pobiegałaś do prawników? Myślisz, że jesteś najsprytniejsza?” „Myślę, że jestem dorosła” – odpowiedziała Alina. „Dorosła?” – teściowa roześmiała się. „To słuchaj uważnie. Przepisuję mieszkanie. Na Wicię. On jest mężczyzną. On nie urządza histerii. On rozumie, co to szacunek.” Siergiej stał obok i słyszał każde słowo. Drgnął mu policzek. Alina spojrzała na niego – i nagle zobaczyła nie „mebel”, ale człowieka, któremu naprawdę po raz pierwszy zrobiło się przykro. „Proszę przepisywać” – powiedziała Alina spokojnie. „To pani prawo. Tylko nie nazywajmy tego szacunkiem. To handel.” „Siergiej!” – głos teściowej w słuchawce stał się ostry. „Ty jesteś ze mną czy z nią? Mów!” Siergiej wziął telefon od Aliny. Ręce mu drżały. „Mamo” – powiedział cicho. „Ja… jestem z żoną.” „To już nie jesteś moim synem.” Siergiej milczał przez chwilę. A potem powiedział to, czego najwyraźniej nigdy nie wypowiedział na głos. „A ty… dawno już nie jesteś matką. Jesteś szefową.” I rozłączył się.
Cisza po tym telefonie nie była przyjemna ani przerażająca. Była jak puste pomieszczenie po głośnej muzyce – dzwoniąca, ale uczciwa. Alina opadła na krzesło i nagle poczuła, jak podchodzą jej łzy. Nie dlatego, że jej żal. Ale dlatego, że po raz pierwszy od wielu lat zrozumiała: wybrali siebie. Oboje bolało. I mimo wszystko – wybrali. Siergiej usiadł obok, długo patrzył na swoje dłonie, potem zachrypiałym głosem powiedział: „Myślałem… że jeśli będę wygodny, będą mnie kochać.” Alina skinęła. „Wygodnych się nie kocha. Wygodnych się wykorzystuje.” Podniósł wzrok. „I co teraz?” Alina westchnęła. „Teraz będziemy żyć. Bez ich walizek. Bez ich sądu w głowie. Bez ich zgody.” Wstała, podeszła do okna, otworzyła je na oścież. Z ulicy uderzył chłodny, ostry, żywy powiew. Gdzieś na dole trzasnęły drzwi klatki – ktoś przyszedł, ktoś wyszedł. Zwykłe życie toczyło się dalej, jakby nigdy nic. I nagle Alina zrozumiała, że właśnie to jest najważniejsze: życie nie czeka, aż pozwolą ci być sobą. Zamknęła okno, odwróciła się do Siergieja i powiedziała już spokojniej, bez jadu, ale z tą wewnętrzną stalą, której wcześniej w niej nie było: „Jutro składam zawiadomienie na policję o samowolnym zajęciu daczy. I pozew do sądu – ostatecznie. Jesteś przy mnie?” Siergiej wstał. I po raz pierwszy nie skinął automatycznie, tylko powiedział wyraźnie, dorosłe: „Tak. Przy tobie.” Alina patrzyła na niego i rozumiała: dalej nie będzie łatwiej. Dalej będzie błoto, telefony, naciski, groźby, próby skłócenia, zachwiania, złamania. Tylko teraz ma przynajmniej sprzymierzeńca. A jeśli znowu zacznie płynąć – ona już wie, że wyciągnie siebie sama. I gdzieś głęboko w środku, pod zmęczeniem i strachem, po raz pierwszy od wielu lat podniosło się dziwne uczucie – nie radość, ale pewność: jej już nie uda się wycisnąć z własnego życia.
