Słowa, po których wszystko się zmieniło
W sali zapadła grobowa cisza.
Moi rodzice stali przy stole z prezentami w dłoniach, jakby te słowa zupełnie ich sparaliżowały. Mama pobladła, a tata zacisnął pięści. Goście spoglądali po sobie, nie wiedząc, gdzie podziać wzrok.
— Mamo, oszalałaś? — wydusił Jegor.
— Absolutnie nie — odparła Maria Walentinowna. — To ekskluzywny lokal dla porządnych ludzi, a nie miejsce, do którego może wejść każdy wieśniak.
— My… już pójdziemy — powiedziała cicho mama, odwracając się w stronę wyjścia.
I właśnie wtedy coś we mnie pękło.
— Zostańcie — powiedziałam głośno. — Nigdzie nie idziecie.
Podeszłam do Marii Walentinowny. Patrzyła na mnie z mieszaniną irytacji i zdziwienia.
— Za to pani — powiedziałam, patrząc jej prosto w oczy — wyjdzie stąd natychmiast. Razem ze swoimi gośćmi.
— Co ty sobie wyobrażasz? — oburzyła się. — Jak śmiesz mówić mi, co mam robić podczas mojego jubileuszu?
— Mogę sobie na to pozwolić — odpowiedziałam, czując pulsowanie krwi w skroniach. — Bo to jest moja restauracja.
Maria Walentinowna otworzyła usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk. Goście również zamarli.
— Tak, „Wersal” należy do mnie — kontynuowałam. — Otworzyłam go pół roku temu, kiedy zrozumiałam, że prawo nie jest moim prawdziwym powołaniem. Moją pasją okazały się kuchnia i prowadzenie restauracji.
Odwróciłam się w stronę zgromadzonych.
— A wiecie, skąd wzięłam pieniądze na otwarcie tego miejsca? Od moich rodziców, tych „służących” z Malinowki. Od dwudziestu lat zajmują się uprawą ekologicznych warzyw i ziół. Dostarczają swoje produkty do najlepszych restauracji w regionie. Ich pomidory i sałata są zresztą dziś na waszych talerzach.
Maria Walentinowna opadła na krzesło, jakby nagle zabrakło jej sił.
— Jegor oczywiście wiedział o wszystkim — dodałam, patrząc na narzeczonego. — To ja poprosiłam go, żeby na razie nie mówił wam całej prawdy. Chciałam, żebyście ocenili mnie jako człowieka, a nie jako właścicielkę dobrze prosperującego biznesu.
— Rita… — zaczął Jegor.
— I wiecie co? Dobrze, że tak się stało — przerwałam. — Teraz przynajmniej wiem, jacy naprawdę jesteście. Potraficie upokorzyć człowieka tylko dlatego, że mieszka na wsi i nie jeździ mercedesem. To odrażające.
Podeszłam do mamy i objęłam ją.
— Moi rodzice wychowali mnie na uczciwą i pracowitą osobę. Nauczyli mnie oceniać ludzi po ich czynach, a nie po grubości portfela. Jestem dumna z tego, że urodziłam się i dorastałam na wsi. Jestem dumna z mamy i taty, nawet jeśli nie mają błękitnej krwi.
— Ale Rita… — spróbowała wtrącić ciotka Swieta.
— Nie. Wystarczy tego przedstawienia. Mario Walentinowno, obraziła pani moich rodziców w moim lokalu. Dlatego proszę, żeby pani wyszła. Natychmiast.
Goście zaczęli wymieniać zakłopotane spojrzenia.
Anatolij Siergiejewicz po raz pierwszy tego wieczoru odezwał się wyraźniej:
— Może powinnaś przeprosić…
— Nigdy! — wybuchła jego żona. — Nie będę przepraszać jakichś hodowców warzyw. Niech najpierw zmyją ziemię spod paznokci!
— W takim razie do widzenia — odpowiedziałam i ruszyłam w stronę wyjścia z sali.
— Rita, zaczekaj! — zawołał Jegor.
Odwróciłam się. Stał pomiędzy swoją rodziną a moimi rodzicami. Na jego twarzy malował się ból, przez który zrobiło mi się go żal. Nie zamierzałam jednak wycofywać swoich słów.
— Mamo — powiedział cicho, ale wyraźnie — zachowujesz się potwornie.
Maria Walentinowna uniosła głowę.
— Jegor!
— Naprawdę. To obrzydliwe. Rita przygotowała dla ciebie wspaniałe przyjęcie, a ty odpłaciłaś jej poniżeniem jej rodziców.
Podszedł do mnie, a potem zwrócił się do własnej rodziny.
— Powinniście wyjść. Jeśli nie potraficie szanować rodziny mojej narzeczonej, to znaczy, że nie szanujecie również mnie.
Jegor dokonał wyboru
Maria Walentinowna patrzyła na syna tak, jakby właśnie wymierzył jej policzek. Anatolij Siergiejewicz nerwowo poprawił krawat, a pozostali goście czekali na dalszy ciąg — jedni z zakłopotaniem, inni z nieukrywaną ciekawością.
— Wybierasz ją zamiast własnej matki? — zapytała drżącym głosem.
— Wybieram przyzwoitość zamiast chamstwa — odpowiedział stanowczo Jegor. — Rita zorganizowała dla ciebie piękny wieczór. Ty w zamian upokorzyłaś jej rodzinę.
W tej chwili do sali weszła Lena, jedna z moich pracownic, i szybko podeszła do mnie.
— Rito Aleksandrowno, co robimy z dalszym podawaniem dań? Kontynuujemy obsługę?
Jej pytanie ostatecznie potwierdziło wszystko, co powiedziałam. Teraz nikt nie miał już wątpliwości, do kogo należy lokal.
— Nie — odpowiedziałam na tyle głośno, żeby wszyscy słyszeli. — Kończymy obsługę. Proszę wszystkich o opuszczenie restauracji.
— Rita, chyba nie mówisz poważnie! — oburzył się wujek Michaił. — Przecież my niczego złego nie zrobiliśmy.
— Milczeliście, kiedy obrażano moich rodziców — odpowiedziałam. — To znaczy, że to zaakceptowaliście.
— To jakiś teatr absurdu! — wtrąciła ciotka Swieta. — W normalnym towarzystwie tak się nie zachowuje.
— Wie pani, czego nie robi się w normalnym towarzystwie? Nie poniża się innych ludzi. Przynajmniej nie w mojej restauracji.
Maria Walentinowna podniosła się i wyprostowała.
— Naprawdę sądzisz, że możesz dyktować mi warunki? Że twój tani lokalik daje ci prawo do takiego zachowania?
— Tak. To mój lokal, więc obowiązują tutaj moje zasady i moje wartości.
— Masza, przeproś — powiedział cicho Anatolij Siergiejewicz. — Co ty robisz? Przecież nie masz racji.
— Nie będę przepraszać tej… — urwała, szukając odpowiedniego słowa — dorobkiewiczki. Ani jej rodziców.
— W takim razie proszę się zebrać i wyjść — odpowiedziałam.
Kuzyn Maksim pokręcił głową.
— Rita, przesadzasz. Przyszliśmy na jubileusz ciotki, a ty robisz dramat z niczego. Jakbyś specjalnie chciała zepsuć jej święto.
— Dramat zaczął się wtedy, gdy twoja ciotka nazwała moich rodziców służbą. Tego nie zamierzam tolerować.
— Powiedziała coś w emocjach — machnął ręką Michaił. — Każdemu się zdarza.
— Mnie się nie zdarza. Lena, proszę odprowadzić gości do wyjścia.
— Jegor! — krzyknęła Maria Walentinowna. — Naprawdę pozwolisz tej kobiecie mnie wyrzucić?
Jegor długo patrzył na matkę, a potem powoli skinął głową.
— Tak. Bo sama do tego doprowadziłaś. Przykro mi.
— Synu, opamiętaj się! Ona zawróciła ci w głowie. Jestem twoją matką!
Chwyciła go za rękę, ale Jegor spokojnie się uwolnił.
— Moja matka powinna umieć szanować ludzi. A ty nie szanujesz ani Rity, ani jej rodziców, ani mnie.
— Jegor ma rację — powiedział niespodziewanie Anatolij Siergiejewicz. — Masza, posunęłaś się za daleko.
Podszedł do moich rodziców.
— Przepraszam za żonę. I za całe to… zamieszanie. Przyjęcie było naprawdę wspaniałe. Dziękuję waszej córce.
Mama tylko skinęła głową, a tata uścisnął jego dłoń.
— A tobie, przyszła synowo, dziękuję szczególnie za organizację. Wszystko było przygotowane bardzo profesjonalnie.
— Tolja! — oburzyła się żona. — Po czyjej ty jesteś stronie?
— Zbieraj się — odpowiedział zmęczonym głosem. — Wracamy do domu. Koniec świętowania.
