„Przecież przeżyliśmy razem dwadzieścia lat”
Tydzień później Iwan stanął pod jej drzwiami. Był wychudzony, a jego koszula była pognieciona. Samochodu najwyraźniej już nie miał.
— Marina, otwórz. Muszę z tobą porozmawiać.
— Mów przez drzwi.
— Nie mogę tak! Proszę, wpuść mnie. Przecież jestem twoim mężem!
— Byłym mężem. Rozwód sfinalizowano przedwczoraj.
— Ale to tylko formalność! Przeżyliśmy razem dwadzieścia lat!
— Tak. Dwadzieścia lat. A pierwszego dnia, kiedy wydawało ci się, że zostałeś bogaczem, powiedziałeś, że przez cały ten czas mnie znosiłeś. Pamiętasz?
Za drzwiami zapadła cisza.
— Marina, byłem głupcem. Teraz to rozumiem. Ale nie mam dokąd pójść. Z domu mnie wyrzucono, mieszkanie zapieczętowano. Nie mam nic.
— A ja mam. Mam mieszkanie, które chciałeś sprzedać, żeby spłacać swoje długi.
— Ale ja nie wiedziałem! Myślałem, że to bogactwo jest prawdziwe!
— Właśnie. Kiedy myślałeś, że jesteś naprawdę bogaty, natychmiast postanowiłeś się mnie pozbyć. Kiedy okazało się, że fortuna nie istnieje, natychmiast postanowiłeś wrócić. To mówi bardzo wiele.
— Marina, przecież cię kocham!
— Nie, Wania. Kochasz siebie. Mnie tylko znosiłeś. Sam tak powiedziałeś.
Usłyszała, jak osuwa się na podłogę po drugiej stronie drzwi.
— Co mam teraz zrobić? Osiem milionów długu… Nawet nie potrafię sobie wyobrazić takiej sumy.
— Pracować. Dużo pracować. Być może przez resztę życia. A może będziesz miał szczęście i znajdziesz sposób, żeby zarobić te pieniądze.
— Ale gdzie mam mieszkać?
— Nie wiem. Możesz wynająć pokój. Możesz pojechać do krewnych. Ale do mnie nie wrócisz.
— Marina, przecież my…
— Nie było żadnego „my”. Po prostu mieszkaliśmy obok siebie przez dwadzieścia lat. Ty mnie znosiłeś, a ja cię kochałam. Teraz już nie będę się oszukiwać.
Nowy początek Mariny
Po pół godzinie za drzwiami zrobiło się cicho.
Marina podeszła do okna i spojrzała na podwórko. Iwan szedł alejką zgarbiony, z niewielką torbą w dłoni. Więcej nie miał już nic.
Ku własnemu zdziwieniu Marina nie czuła litości.
Wieczorem zadzwoniła sąsiadka, ciocia Gala.
— Marina, dlaczego ten twój Iwan chodził po podwórku taki smutny?
— Rozwiedliśmy się, ciociu Galu.
— Co ty mówisz! A ja myślałam, że został bogaczem, samochód sobie kupił…
— Okazało się, że nie został bogaczem, tylko dłużnikiem. A samochodu nie kupił, tylko wziął go na kredyt pod spadek.
— Ach, więc o to chodzi! A ja się zastanawiałam, skąd ślusarz ma takie pieniądze. Człowiek uczy się przez całe życie.
— Dokładnie, ciociu Galu. Przez całe życie.
Marina odłożyła słuchawkę i nagle zrozumiała coś, czego wcześniej nie potrafiła dostrzec.
Była wolna.
Nie stała się bogata, tak jak jeszcze poprzedniego dnia mogła przez chwilę przypuszczać. Nie ciążyło jednak na niej osiem milionów rubli długu, z którym mogłaby zostać, gdyby zgodziła się na plan Iwana.
Po prostu była wolna.
Miała czterdzieści dwa lata. Została sama w niewielkim mieszkaniu, z niewielką pensją i bez wielkich perspektyw. Jednocześnie nie musiała już dzielić życia z człowiekiem, który twierdził, że przez dwadzieścia lat jedynie ją znosił.
Po tym wszystkim, co wydarzyło się w ciągu kilku dni, Marina nie wiedziała jeszcze, jak będzie wyglądała jej przyszłość.
Wiedziała jednak jedno: nie zamierzała wracać do przeszłości.
I to było dobre miejsce na nowy początek.
