Marzec na Krymie: propozycja Olega
— Wyjdź za mnie — powiedział Oleg pewnego ciepłego marcowego wieczoru.
Stali na molo. Fale spokojnie uderzały o kamienie, a w powietrzu czuć było wiosnę i sól.
— Jeszcze za wcześnie — odpowiedziała cicho Daria.
— Dlaczego? Mam czterdzieści pięć lat, ty czterdzieści dwa. Jak długo mamy czekać?
— Nie jestem jeszcze gotowa na kolejne małżeństwo.
— A na nowe życie jesteś gotowa?
Daria spojrzała na morze. Gdzieś daleko za horyzontem znajdowało się wszystko, co należało do jej dawnego życia: mieszkanie w chruszczowce, awantury, długi i niekończące się pretensje.
Tutaj miała spokój, zrozumienie i możliwość swobodnego oddychania.
— Tak — odpowiedziała. — Na nowe życie jestem gotowa.
Czerwiec: nowy ślub i kolejny rozdział
Ślub był skromny. Uczestniczyli w nim jedynie ciocia Sonia, dzieci Olega i kilku przyjaciół. Dla Darii nie miało to jednak większego znaczenia. Czuła się szczęśliwa — naprawdę szczęśliwa.
— Żałujesz czegoś? — zapytał Oleg w noc poślubną.
— Straconych lat — odpowiedziała zgodnie z prawdą. — Tego, że tak długo bałam się zacząć wszystko od początku.
W tym samym czasie Stiepan opuścił szpital, znalazł pracę jako magazynier w supermarkecie i powoli zaczął wydostawać się z problemów. Lidia Nikołajewna również się uspokoiła. Przestraszyła się, że jej syn naprawdę może umrzeć.
— Może zadzwonimy do Darii? — zaproponowała niepewnie któregoś wieczoru.
— Za późno, mamo — odpowiedział zmęczony Stiepan. — Jest już za późno.
Wiedział, że pewnych rzeczy nie da się cofnąć. Niektórych spalonych mostów nie można odbudować, a człowiek, który naprawdę postanowi odejść, nie zawsze wraca.
Wrzesień: życie, które Daria wybrała sama
Daria stała na balkonie swojego nowego domu, który Oleg zbudował własnymi rękami. Wokół rosła winorośl i brzoskwinie, a w oddali rozciągał się widok na morze. Było to wszystko, o czym kiedyś marzyła, choć wcześniej bała się nawet dopuścić takie marzenia do głosu.
Trzymała w dłoniach list od cioci Tani z Moskwy. Kobieta opisywała najnowsze wydarzenia: Stiepan ożenił się z ekspedientką pracującą w tym samym supermarkecie, Lidia Nikołajewna przeprowadziła się do swojej siostry, a mieszkanie zostało sprzedane z powodu długów.
„Pamiętasz, jak bałaś się zostać sama?” — pisała ciocia Tania. „Mówiłaś, że bez męża sobie nie poradzisz?”
Daria uśmiechnęła się i odłożyła list.
Poradziła sobie. Co więcej, miała poczucie, że dopiero teraz odnalazła siebie — kobietę, która nie musi bez przerwy krzyczeć, kłócić się i czegoś żądać. Mogła po prostu żyć i cieszyć się kolejnymi dniami.
— O czym tak myślisz? — zapytał Oleg, obejmując ją od tyłu.
— O tym, że czasami trzeba wszystko stracić, żeby odnaleźć siebie.
— Mądrze powiedziane — roześmiał się. — A teraz chodź na kolację. Ugotowałem makaron.
Daria weszła do środka.
Do swojego domu, do swojego męża i do życia, które tym razem wybrała sama. Nie chciała już oddawać odpowiedzialności za własne decyzje innym ludziom.
Za oknem szumiało morze, jakby zapowiadało kolejny dzień. Daria była przekonana, że będzie to dobry dzień.
Jej dawne życie zostało daleko za nią. Teraz mogła decydować o tym, jak będzie wyglądać następny rozdział.
