Alina miała rację. Dwa dni później Swietłana Pietrowna zaczęła dzwonić. Dzwoniła do Cyryla do pracy, podczas lekcji. Odrzucał, ale ona uparcie wybierała ponownie. W słuchawce płynął ten sam monolog, pełen łez i oskarżeń. „Synku, odsetki lecą! Komornicy przyjdą, wszystko opiszą! Wsadzą mnie do więzienia! A twoja siedzi w swojej firmie, kartki przerzuca, i ma to gdzieś, że matka na starość pójdzie z torbami! Nie masz serca!” Cyryl próbował mówić z nią spokojnie, tłumaczyć, że nikt jej nie wsadzi, że są procedury restrukturyzacji długu, że jest gotów pomagać jej w miarę swoich sił. Ale matka go nie słyszała. „Jakie pięćset złotych? Muszę płacić cztery tysiące miesięcznie! Kpisz sobie? Twoja Alina zostawia więcej w jednym sklepie!”
Pewnego dnia zadzwoniła późnym wieczorem. Alina była obok i słyszała urywki zdań. Cyryl chodził po pokoju, jego twarz stawała się coraz bardziej wymęczona. „Mamo, przestań. Już rozmawialiśmy… Nie, nie będzie płacić… Bo to twój kredyt!… Nie mogę jej zmusić!” Rzucił telefon na kanapę i przeczesał włosy. „Powiedziała, że jeśli nie zapłacimy do końca miesiąca, przyjedzie do ciebie do pracy”. Alina zamarła. „Co?” – „Dowiedziała się gdzieś, gdzie masz biuro. Powiedziała, że przyjdzie i będzie stać w holu z transparentem: «Moja synowa-milionerka nie chce uratować matki swojego męża z długów»”. To był nowy poziom. Szantaż stał się publiczny. Alina poczuła, jak wszystko w niej zamarza z wściekłości. „Nie odważy się”. – „Ala, nie znasz jej. Nie ma nic do stracenia. Jest doprowadzona do rozpaczy i nie obchodzą jej konsekwencje. Zrobi takie przedstawienie, że potem się nie obmyjesz”. Siedzieli w ciszy. Cyryl wyglądał na przygnębionego. Czuł się ściśnięty między dwoma ogniami, a oba groziły spaleniem go na popiół. Kochał żonę i szanował jej stanowisko. Ale myśl o matce upokarzającej się z transparentem wywoływała w nim głuchy ból. „Może…” – zaczął niepewnie. „Może dać jej jakąś część? Nie wszystko, oczywiście. Żeby się uspokoiła. Zamknąć najpilniejszą ratę”. Alina gwałtownie odwróciła się w jego stronę. W jej oczach było rozczarowanie. „Nie rozumiesz, Cyryl. Jeśli damy jej choć trochę, to będzie oznaczać, że jej metoda działa. Że szantaż to skuteczne narzędzie. Nie uspokoi się. Będzie żądać więcej. I więcej. Otworzymy puszkę Pandory”. – „Ale co robić? Czekać, aż przyjedzie do twojego biura?” – „Tak. Czekać” – powiedziała stanowczo Alina. „Niech przyjdzie. Mamy ochronę. Po prostu ją wyprowadzą. A ja wezwę policję i złożę zawiadomienie o nękaniu i wymuszeniu”. Cyryl patrzył na nią z przerażeniem. „Chcesz złożyć doniesienie na moją matkę?” – „Jaki mamy wybór?” – jej głos zadrżał, ale nie ze słabości, tylko z tłumionego gniewu. „Pozwolić jej zniszczyć moją karierę? Moją reputację? Pozwolić jej nas złamać? Cyryl, to wojna, której nie rozpoczęłam. Ale nie zamierzam w niej przegrać”.
Następne kilka dni minęło w przytłaczającym oczekiwaniu. Cyryl próbował dodzwonić się do matki, ale nie odbierała. Czuł się tak, jakby nad ich domem zawisł topór. Źle sypiał, był roztargniony w pracy, zrywał się na uczniów. Alina natomiast była opanowana i chłodna jak napięta struna. Każdego dnia wychodziła do pracy nienagannie ubrana, z nieprzeniknioną miną, jakby szykowała się do decydującej bitwy. Pewnego wieczoru, przeglądając pocztę, Alina natknęła się na dziwną kopertę zaadresowaną do Cyryla. Była z firmy windykacyjnej. W środku było oficjalne powiadomienie o zaległym długu Swietłany Pietrowny. Ale coś w dokumencie przykuło uwagę Aliny. Była analitykiem, jej praca polegała na dostrzeganiu szczegółów. Wczytała się w umowę, której kopia była dołączona do pisma. Kredyt był konsumencki, bez określonego celu. Ale w rubryce „poręczyciel” widniało nazwisko, które sprawiło, że Alina zmarszczyła brwi. Nie Cyryl. Kompletnie obcy mężczyzna. Alina szybko wpisała jego imię w wyszukiwarkę. Wyniki były skąpe, ale jeden szczegół znalazł się na stronie w mediach społecznościowych – ten mężczyzna pochodził z tej samej wioski co Swietłana Pietrowna i zajmował się „projektami inwestycyjnymi”. Jego strona roiła się od zdjęć z drogimi samochodami na wynajem i motywacyjnymi cytatami o sukcesie finansowym.
Alina poczuła, jak elementy układanki zaczynają się składać w nieprzyjemną całość. Kontynuowała poszukiwania. Po pół godzinie znalazła lokalne forum, gdzie mieszkańcy wioski dyskutowali o nowinach. I tam, w wątku sprzed miesiąca, zobaczyła kilka gniewnych postów o „biznesmenie”, który zbierał od naiwnych emerytów pieniądze pod obietnicę bajecznych procentów, a potem znikał. Wśród oszukanych wymieniano też nazwisko poręczyciela z umowy Swietłany Pietrowny. Obraz stał się jasny. Jej teściowa wzięła kredyt nie na remont. Oddała pieniądze oszustowi finansowemu, który prawdopodobnie obiecał jej je „przekręcić” i zwrócić z ogromnym zyskiem. Remont był tylko legendą dla syna. Nie tylko była nieodpowiedzialna, była naiwną ofiarą naciągacza, a teraz próbowała przerzucić konsekwencje swojej głupoty i chciwości na barki synowej. Wstyd i strach przed zdemaskowaniem kazały jej zachowywać się tak agresywnie.
Gdy Cyryl wrócił do domu, Alina w milczeniu położyła przed nim wydruk z forum i kopię umowy. Czytał długo, jego twarz zmieniała się od niezrozumienia do gniewu, a potem do gorzkiego rozczarowania. „Czyli tak…” – wyszeptał. „Nie dach… Zainwestowała w piramidę. Boże, jaka ona jest…” Nie dokończył. Wstydził się za matkę. Wstyd i ból. „Teraz rozumiesz, dlaczego nie możemy jej płacić?” – zapytała cicho Alina. „Będziemy nagradzać nie tylko jej nieodpowiedzialność, ale i jej kłamstwo. Okłamuje cię w żywe oczy, Cyryl”. Podniósł na nią ciężki wzrok. „Co proponujesz?” – „Myślę, że musimy pojechać do niej. Jutro. I porozmawiać. Ale już nie jako proszący. Jako ludzie, którzy znają prawdę”.
