Nie spodziewała się po nim wiele, ale otrzymała trzy listy od trzech starszych kobiet, które twierdziły, że były w niewyobrażalnym miejscu. Mora spotkała się z nimi, a ich historie potwierdziły wszystkie jej wyobrażenia. Pierwszą z nich była Simone Lefèvre, 21 lat, mieszkanka Lille. W 1943 roku, w wieku 21 lat, została aresztowana pod zarzutem pomagania członkom ruchu oporu.
Zabrano ją do starej fabryki i spędziła tam osiem miesięcy. Kiedy Morau pokazał jej strony z notatkami, zaczęła drżeć. „Pamiętam ten rozkaz” – powiedział, wskazując na notatkę. „Rozbierz się i uklęknij”. Słyszałem to codziennie. Naprawdę codziennie. Mówi o lodowatych kąpielach, zastrzykach, kobietach, które tu przywożą, ale nigdy o zarobkach.
Potem powiedział coś pocieszającego. Najgorszy nie był ból, ale pewność, że nikt go nie znajdzie. Simon opisał, jak kobiety starały się wspierać nawzajem w celach, jak szeptały modlitwy w ciemności, jak dzieliły się skromną dawką stęchłego bólu, którego doświadczały raz dziennie, jak trzymały się za ręce, gdy jedną z nich przynoszono, wiedząc, że może już nigdy nie wrócić.
Te drobne akty solidarności były wszystkim, co pozostało z ich człowieczeństwa w miejscu zaprojektowanym, by ich zniszczyć. Pamiętali też dźwięki: stukot butów na korytarzach, skrzypienie metalowych drzwi, rozkazy wykrzykiwane po niemiecku, ciszę, która następowała, a czasem, bardzo rzadko, krzyk, krzyk, który nagle cichł, a potem już nic więcej.
Ta cisza była gorsza niż jakikolwiek krzyk, bo oznaczała, że ktoś przestał walczyć, że ktoś się poddał, a co gorsza, że ktoś nie żyje. Drugim świadkiem była 75-letnia Marguerite Blanc, mieszkanka domu opieki w Arouant. Była bardzo słaba, ale wciąż miała jasny umysł i opisała Vulkera jako człowieka, który nigdy nie krzyczał.
