Rozprawa o testament
W dniu rozprawy Waleria była spokojniejsza, niż się spodziewała. Jej adwokat przygotował dokumenty, a świadkowie byli gotowi do złożenia zeznań.
Wiktor Gromow pojawił się z całym zespołem prawników. Jego adwokat mówił pewnie, posługiwał się prawniczą terminologią i przedstawił dokumentację medyczną oraz zeznania Siemionowów.
Sytuacja zmieniła się jednak, gdy przyszła kolej na świadków Walerii.
Kławdija Iljiniczna, Pietrowna i trzy inne osoby zgodnie mówiły o jasnym umyśle Jewgienii Kiriłłowny oraz o jej świadomej i zdecydowanej woli pozostawienia mieszkania siostrzenicy.
Sędzia dokładnie przeanalizowała dokumenty i wysłuchała obu stron.
Decyzja została ogłoszona tydzień później: testament uznano za ważny, a mieszkanie miało przejść na własność Walerii Siergiejewny.
Wiktor Gromow wyszedł z sali sądowej z kamienną twarzą. Zatrzymał się obok Walerii.
— Wygrałaś. Ale to jeszcze nie koniec.
Waleria spojrzała mu prosto w oczy.
— Dla mnie to koniec. Proszę zostawić mnie w spokoju.
Wiktor odszedł, a ona poczuła, jakby ogromny ciężar wreszcie zniknął z jej ramion.
Wreszcie własny dom
Miesiąc później Waleria wprowadziła się do mieszkania na Czystych Prudach.
Dwa jasne pokoje, widok na bulwar, wysokie okna i parkiet. Tym razem nikt nie mógł jej powiedzieć, że znajduje się w cudzym domu.
To było jej miejsce.
Rozwód z Jegorem przebiegł szybko. Nie protestował, kiedy zrozumiał, że Waleria nie zamierza zmienić decyzji.
Raisa Fiodorowna wysłała jej pełną złości wiadomość, lecz Waleria nawet jej nie przeczytała.
Pewnego dnia stanęła przy oknie z filiżanką gorącej kawy. Patrzyła na zasypany śniegiem bulwar i ludzi spieszących za swoimi sprawami.
Życie toczyło się dalej.
Tym razem było to jednak jej własne życie — nowe, inne i wolne.
Na półce stało stare zdjęcie. Siedmioletnia Waleria i ciotka Żenia obejmowały się na nim i patrzyły w obiektyw.
Waleria uśmiechnęła się lekko.
— Dziękuję, ciociu. Za wszystko.
