Ovidiu nie rzucił się na Vlada.
Nie zagroził mu.
Nawet nie podniósł głosu.
Odwrócił się do Bruna i przykucnął obok niego.
– Bruno, zostań.
Pies nie poruszył się.
Ovidiu dokładnie sprawdził jego stan, a potem wyjął telefon.
Vlad patrzył na niego z wyzywającym uśmiechem.
– Co robisz? Wzywasz posiłki?
Ovidiu nie odpowiedział.
Najpierw zadzwonił do kliniki weterynaryjnej znajdującej się w pobliżu parku.
Krótko wyjaśnił, co się stało i gdzie są.
Potem zadzwonił pod numer 112.
Dopiero wtedy uśmiech Vlada zaczął znikać.
– Chwila. Wzywasz policję z powodu psa?
Ovidiu spojrzał na niego.
– Nie. Z powodu tego, co zrobiłeś.
Rareș nieco opuścił telefon.
Transmisja na żywo nadal trwała.
Komentarze pojawiały się tak szybko, że ledwo nadążał za ekranem.
– Vlad…
– Co?
– Jest tu prawie dwa tysiące ludzi.
Vlad podszedł do niego.
– Wyłącz transmisję.
– Ale…
– Wyłącz ją!
Rareș zakończył live.
Tyle że było już za późno.
Ludzie zdążyli zapisać nagranie.
Anton stał kilka metrów dalej, blady jak ściana.
– Mówiłem wam, żebyście dali mu spokój.
Vlad odwrócił się do niego ze złością.
– Teraz nagle postanowiłeś się odezwać?
Anton nie odpowiedział.
Podszedł do Ovidiu.
– Proszę pana… ja nic nie zrobiłem temu psu.
Ovidiu patrzył na niego przez kilka sekund.
– Widziałeś, co się stało?
– Tak.
– Więc zostań tutaj i powiedz dokładnie to, co widziałeś.
Anton skinął głową.
W oddali rozległa się syrena.
Vlad natychmiast spojrzał w stronę SUV-a.
– Jedziemy.
Zrobił kilka kroków.
Ovidiu go nie zatrzymał.
– Możesz odejść.
Vlad odwrócił się zaskoczony.
– Ale twój kolega właśnie transmitował wszystko na żywo. Łącznie z momentem, w którym odchodzisz.
Vlad zatrzymał się.
Po raz pierwszy od chwili, gdy wysiadł z samochodu, przestał wyglądać na pewnego siebie.
Kilka minut później przy parku zatrzymał się radiowóz oraz samochód kliniki weterynaryjnej.
Weterynarz od razu podszedł do Bruna.
Szybko go zbadał.
– Chcę zabrać go do kliniki na badania.
Ovidiu uklęknął przy psie.
Bruno lekko podniósł głowę, gdy usłyszał jego głos.
– Wszystko w porządku, partnerze. Jedziemy.
Jeden z policjantów, stojący kilka kroków dalej, nagle się odwrócił.
Spojrzał na Ovidiu.
Potem na Bruna.
Jego wzrok zatrzymał się na starej bliźnie na ramieniu psa.
– To był pies służbowy?
Ovidiu zawahał się przez moment.
– Tak.
Rareș i Anton podnieśli głowy.
Vlad zamarł.
Policjant podszedł bliżej.
– Gdzie służył?
