Ciotka znała część prawdy
— Anno, zaczekaj.
Mówiła spokojnie, ale w jej głosie było coś, co sprawiło, że zatrzymałam się przy drzwiach. Początkowo nawet się nie odwróciłam.
— Wiem, co teraz czujesz. Ale musisz również wysłuchać tego, co ja mam do powiedzenia.
Ciotka powoli podniosła się z miejsca. Miała już ponad siedemdziesiąt lat, lecz tego wieczoru wyglądała na jeszcze starszą. Jej dłonie drżały, gdy opierała się o stół.
— Kiedy twój ojciec leżał w szpitalu, poprosił, żebym do niego przyszła. Było to dwa tygodnie przed jego śmiercią. Prawie już nie mówił, ale tamtego dnia chwycił mnie za rękę i wyszeptał kilka słów. Powiedział: „Zaopiekuj się Anią. Sama sobie nie poradzi. Znajdź kogoś, kto będzie potrafił ją chronić”.
Powoli odwróciłam się w jej stronę. Łzy ściskały mnie w gardle, ale zmusiłam się, żeby na nią spojrzeć.
— Ty… wiedziałaś? — głos mi się załamał.
— Wiedziałam — odpowiedziała cicho. — Ale nie wszystko. Zwróciłam się do mojego starego znajomego, który pracował w kancelarii prawnej. Polecił mi Andrieja, młodego, ale bardzo godnego zaufania prawnika, który niedawno stracił rodzinę w wypadku samochodowym i szukał możliwości rozpoczęcia nowego życia. Poprosiłam go, żeby cię poznał. Nie dlatego, że było mi ciebie żal, Anno. Widziałam po prostu, jak gasłaś po śmierci ojca.
Spojrzałam na Andrieja. Stał nieruchomo ze spuszczoną głową.
— Ale to nadal nie wyjaśnia tego, co przed chwilą powiedział — wyszeptałam. — Powiedział, że poprosił go mój ojciec.
Ciotka ciężko westchnęła.
— Bo tak właśnie było. Nie wiedziałam, że Andriej znał twojego ojca już wcześniej. Okazało się, że kilka lat przed śmiercią twój ojciec pomógł mu, gdy Andriej znalazł się w trudnej sytuacji związanej z jednym ze swoich klientów. Andriej chciał mu się odwdzięczyć, ale twój ojciec powiedział: „Jeżeli kiedyś będę potrzebował pomocy, poproszę cię o nią”. Kiedy zrozumiał, że umiera, przypomniał sobie o tej obietnicy.
Co naprawdę powiedział mój ojciec?
Andriej podniósł głowę. Jego oczy były czerwone.
— Przyszedłem do twojego ojca do szpitala — powiedział zachrypniętym głosem. — Poprosił mnie, żebym cię odnalazł. Nie powiedział: „Ożeń się z nią”. Powiedział: „Bądź przy niej. Kiedy odejdę, zostanie zupełnie sama. Ma tylko ciotkę, ale potrzebuje kogoś, kto będzie obok każdego dnia. Wiem, że jesteś dobrym człowiekiem. Jeżeli zobaczysz w niej kobietę, którą będziesz potrafił pokochać, zostań z nią. A jeśli nie — przynajmniej miej ją na oku, dopóki nie stanie na nogi”.
Z trudem przełknęłam ślinę.
— Ale ja naprawdę cię pokochałem, Anno — powiedział Andriej, robiąc krok w moją stronę. — Nie dlatego, że poprosił mnie o to twój ojciec. Pokochałem cię dlatego, że byłaś… tą jedyną. Tysiące razy próbowałem ci o wszystkim powiedzieć, ale za każdym razem się powstrzymywałem. Bałem się, że kiedy poznasz prawdę o tym, jak się spotkaliśmy, nigdy mi nie uwierzysz.
Cisza w pokoju stała się niemal namacalna.
— Dlaczego więc powiedziałeś mi o tym właśnie teraz? — zapytałam drżącym głosem. — Dlaczego postanowiłeś wszystko zniszczyć?
Stara koperta i list od ojca
Andriej wyjął z kieszeni tę samą kopertę, którą ukrywał przede mną przez ostatnie tygodnie.
— Twój ojciec napisał do ciebie list. Przekazał go mojemu prawnikowi z zastrzeżeniem, że będę mógł go przeczytać dopiero wtedy, gdy będziemy małżeństwem od dziesięciu lat. Dostałem go miesiąc temu.
Wyciągnął kopertę w moją stronę.
— Przeczytaj. Wtedy zrozumiesz, dlaczego musiałem powiedzieć ci dzisiaj prawdę.
Ręce drżały mi, kiedy otwierałam kopertę. W środku znajdowała się złożona kartka pokryta znajomym pismem. Rozpoznałam charakter pisma mojego ojca.
„Moja droga Anno.
Jeżeli czytasz ten list, oznacza to, że już dawno opuściłem ten świat. Oznacza to również, że nadal jesteś z Andriejem, a to daje mi nadzieję.
Zawsze wiedziałem, że jesteś niezwykłym człowiekiem. Byłaś moim światłem w najciemniejszych dniach. Wiedziałem jednak również, jak bardzo boisz się samotności. Widziałem, jak zamykasz się przed ludźmi, ponieważ obawiasz się ich stracić.
Poprosiłem Andrieja, żeby cię odnalazł, nie po to, aby mnie zastąpił. Chciałem, żeby dał ci szansę — szansę na otwarcie się przed człowiekiem, który będzie potrafił cię zrozumieć. Wiedziałem, że jeżeli pokochasz, będziesz kochać całym sercem. Wierzyłem też, że kiedy Andriej cię pozna, również cię pokocha.
Jeżeli czytasz ten list, oznacza to, że miałem rację.
Wybacz mi, że nie mogłem zostać z tobą dłużej. Pamiętaj jednak: jesteś najlepszym, co wydarzyło się w moim życiu. Błogosławię każdy dzień, który przeżyjesz w miłości.
Twój tata.”
