Obserwowałem jak uśmiech Lindy znika.
Vanessa szepnęła: „Gdybyś jutro zniknął, nikt by tego nawet nie zauważył”.
Zacisnąłem mocniej dłoń na szklance.
Jason to usłyszał. Był wystarczająco blisko. Spojrzał na Vanessę, a potem na matkę.
I uśmiechnął się.
Nie niezręcznie. Nie z żalem.
Uśmiechnął się, jakby ból Lindy był jakąś niedogodnością.
Powoli wstałem.
„Lindo” – powiedziałem – „wychodzimy”.
Jason zmarszczył brwi. „Tato, nie zaczynaj”.
Vanessa się roześmiała. „O mój Boże, to był żart”.
Głos Lindy zadrżał. „Jason, słyszałeś, co powiedziała”.
Mój syn odwrócił wzrok. „Mamo, wszyscy są zestresowani. Nie rób z dzisiejszego wieczoru czegoś dla siebie”.
To zdanie coś we mnie złamało.
Wziąłem Lindę za rękę i wyprowadziłem ją na zewnątrz, podczas gdy goście się na nią gapili. Nikt nas nie zatrzymał. Nikt nie zapytał, czy wszystko w porządku.
Na parkingu Linda płakała mi w ramię.
Przytuliłem ją i wykonałem jeden telefon do naszego prawnika, Marka Ellisa.
„Aktywuj klauzulę ochronną” – powiedziałem.
Do północy konto ślubne zostało zamrożone. Płatność za miesiąc miodowy została cofnięta. Przelew depozytu za dom został wstrzymany.
O 12:17 Jason dzwonił do mnie czternaście razy.
Odpowiedziałem piętnastego.
Jego głos się załamał. „Tato… co zrobiłeś?”
Spojrzałem na Lindę śpiącą obok mnie i odpowiedziałem: „W końcu zauważyłem, kto zniknął pierwszy”.
Część 2
Następnego ranka Jason pojawił się w naszym apartamencie hotelowym, wyglądając na wyczerpanego. Jego koszula była pognieciona, a włosy wciąż wilgotne od pośpiechu w holu. Vanessa szła tuż za nim, w ogromnych okularach przeciwsłonecznych zasłaniających połowę twarzy.
Nie wyglądała na skruszoną.
Wyglądała na zirytowaną.
