Mój tata płacił mi co miesiąc, żebym nosiła krótkie włosy w jasnym, niebieskim kolorze. Myślałam, że po prostu mu się to podoba – dopóki nie podsłuchałam, jak mówi, że jestem „prawie gotowa”.„Jest prawie gotowa” – powiedział cicho tata. – „Włosy zrobiły ogromną różnicę”.Zatrzymałam się w korytarzu. Wróciłam wcześniej, bo ostatnie zajęcia odwołano. Tata najwyraźniej nie usłyszał, jak wchodzę.Po drugiej stronie słuchawki zapadła cisza. Potem powiedział: – Nie, jej matka wciąż nie wie.Ścisnęło mnie w żołądku. Kolejna cisza. – Wiem, że to dziwne, Ruth. Wiem. Ale kiedy Lily czasem przechodzi obok mnie, czuję się, jakby Claire znów stała.Zapomniałam, jak się oddycha. Claire? Nazywam się Lily. Nie miałam pojęcia, kim jest Claire.Tata ciągnął: – Te same oczy. Ten sam uśmiech. Teraz też włosy.Wpatrywałam się w swoje odbicie w lustrze w korytarzu. Jasnoniebieskie włosy. Obcięte tuż pod brodą. Dokładnie tak, jak tata nalegał, żebym je nosiła. Nagle zrobiło mi się niedobrze.– Chcę tylko jednego zdjęcia – powiedział. – Takiego, jak wyglądałaby, gdyby dożyła osiemnastki.
Kim jest Claire?
Oparłam się plecami o ścianę. Dźwięk był cichy. Najwyraźniej jednak nie na tyle cichy. Tata przerwał rozmowę.– Lily?Pobiegłam na górę. Zawołał mnie ponownie. Zamknęłam drzwi sypialni na klucz.– Lily, otwórz drzwi.– Kim jest Claire?Cisza. Wtedy wiedziałam, że nie przesłyszałam się.– Otwórz, a wyjaśnię.– Kim ona jest?– Lily.– KIM JEST CLAIRE?Głos mi się załamał. Tata milczał przez kilka sekund. Potem, przez drzwi, powiedział:– Była moją córką.Wszystko we mnie zlodowaciało. Otworzyłam drzwi. Tata stał tam, trzymając telefon.– Moją czym?Wyglądał na dziesięć lat starszego niż dziś rano.– Twoją przyrodnią siostrą.Roześmiałam się. Nie dlatego, że to było śmieszne. Bo mój mózg odrzucał to zdanie.– Nie mam siostry.– Miałaś.– Miałaś?Spuścił wzrok.– Claire zmarła, zanim się urodziłaś.Wpatrywałam się w niego. Potem znów spojrzałam na swoje niebieskie włosy.– Czy to jej włosy?Jego twarz odpowiedziała, zanim usta zdążyły.– O mój Boże.– Lily, proszę.Odsunęłam go i pobiegłam na dół. Poszedł za mną do kuchni.– Posłuchaj mnie.– Jak długo?– Co?– Jak długo każesz mi wyglądać jak ona?– Nie kazałem ci–– Nie kłam mi teraz.Zamilkł. Wskazałam na swoje włosy.– Niebieski. Długość. Odcień. Jak długo?Jego oczy napełniły się łzami.– Około roku.
Trzysta dolarów miesięcznie za bycie kimś innym
Zakręciło mi się w żołądku. Przez prawie dwanaście miesięcy, co cztery tygodnie, mój ojciec wręczał mi trzysta dolarów, żebym farbowała włosy na jasnoniebiesko. Na początku myślałam, że to zabawne. Większość moich znajomych miała rodziców, którzy błagali je, żeby nie farbowały włosów. Mój finansował to.Kiedy chciałam je zapuścić, oferował kolejne sto dolarów. Kiedy zasugerowałam fiolet, natychmiast odpowiedział: „Nie. Niebieski ci pasuje”. Gdy fryzjerka zrobiła go raz ciemniejszy, tata patrzył na mnie i mówił: „Następnym razem jaśniejszy”. Myślałam, że jest po prostu dziwny. Nigdy nie wyobrażałam sobie, że próbuje odtworzyć zmarłą dziewczynę.– Pokaż mi zdjęcie.Tata wzdrygnął się.– Lily.– Pokaż.– Nie sądzę, żeby to był dobry pomysł.– POKAŻ MI JĄ.Wszedł do swojego gabinetu. Poszłam za nim. Otworzył dolną szufladę biurka i wyjął małe drewniane pudełko z mosiężnym zamknięciem. W środku były zdjęcia. Dziesiątki.Pierwsze przedstawiało dziewczynę siedzącą na masce starego samochodu. Miała może szesnaście lat. Zaczęły mi drżeć ręce. Wyglądała jak ja. Nie identycznie. Ale wystarczająco podobnie, żebym zrozumiała natychmiast. Te same ciemne brwi. Ta sama wąska broda. Ten sam krzywy uśmiech. A jej włosy były niebieskie. Jasne, niemal elektryczne. Obcięte tuż pod brodą.Upuściłam zdjęcie. Tata je złapał.– To Claire.Usiadłam.– Ile miała lat?– Siedemnaście, gdy zmarła.Wpatrywałam się w niego.– Ja też mam siedemnaście.– Wiem.To sprawiło, że wszystko stało się jeszcze gorsze.– Kim była jej matka?Tata usiadł naprzeciwko mnie.– Nazywa się Melissa.– Czy mama wie?Zaprzeczył.Poczułam, jak coś we mnie znów pęka.– Ukrywałeś przed mamą dziecko?– To nie tak.– Jak mogło być inaczej?– Claire zmarła lata przed tym, zanim poznałem twoją matkę.– I co z tego?– Nie mogłem o niej mówić.– To nie to samo co udawanie, że nigdy nie istniała.Spuścił wzrok.– Wiem.– Nie, nie sądzę, żebyś wiedział.
Wstyd, który trwał dwadzieścia jeden lat
Moja matka była z nim zamężna dwadzieścia jeden lat. Razem zbudowali dom. Wychowali mnie. Dzielili konta bankowe, pogrzeby, święta, choroby. A jednak tata nigdy jej nie powiedział, że miał kiedyś inną córkę.– Dlaczego?Jego odpowiedź była prawie szeptem.– Bo myślałem, że ją zabiłem.Zamarłam. Tata wpatrywał się w zdjęcia.Claire urodziła się, gdy miał dwadzieścia jeden lat. On i Melissa nie byli małżeństwem. Próbowali utrzymać związek przez kilka lat, ale w końcu się rozstali. Claire mieszkała głównie z Melissą i odwiedzała tatę w weekendy. Kiedy miała siedemnaście lat, zadzwoniła do niego z imprezy. Piła. Pił też chłopak, który miał ją odwieźć do domu. Poprosiła tatę, żeby po nią przyjechał.– Co się stało?Tata potarł obiema dłońmi twarz.– Byłem zły.– O co?– Skłamała, gdzie jest.Powiedział Claire, że nie pojedzie czterdzieści minut o północy, bo zignorowała jego zasady. Kazał jej zadzwonić do matki. Claire powiedziała, że Melissa pracuje na nocnej zmianie w szpitalu. Potem błagała. Tata odpowiedział: „Narobiłaś bałaganu. Radź sobie”.Ścisnęło mnie w piersi.– Wsiadła do samochodu z tym chłopakiem.Tata skinął głową. Uderzyli w drzewo. Chłopak przeżył. Claire nie.Przestałam być zła na około dziesięć sekund. Potem przypomniałam sobie swoje włosy.– Przykro mi, że to się stało – powiedziałam.Tata spojrzał na mnie.– Ale co to ma wspólnego ze mną?Zamknął oczy.– Po jej śmierci Melissa obwiniała mnie.– A ty obwiniałeś siebie?– Codziennie.Zaczął pić. Stracił pracę. Przestał rozmawiać z większością rodziny. W końcu się wyprowadził. Poznał mamę wiele lat później. Do tego czasu zbudował całkowicie nowe życie wokół jednej zasady: nigdy nie mówić o Claire.Mama wiedziała, że przechodził trudny okres w latach trzydziestych. Nie wiedziała dlaczego.– Więc dlaczego zacząłeś to teraz?Szczęka taty zacisnęła się.– W zeszłym roku ciocia Ruth wysłała mi zdjęcia.
Podobieństwa, które stały się obsesją
Przypomniałam sobie imię z rozmowy telefonicznej. Starsza siostra taty. Widziałam ją tylko dwa razy, bo mieszkała na drugim końcu kraju.– Znalazła stare rzeczy Claire, sprzątając dom babci.Podał mi kolejne zdjęcie. Claire stała przed lustrem w łazience, świeżo farbowane niebieskie włosy mokre przy twarzy. Na odwrocie ktoś napisał: „Tata nienawidzi tego koloru. Więc oczywiście zostawiam”.Wpatrywałam się w pismo.– To brzmi jak ja.Tata zaśmiał się złamanym śmiechem.– Dokładnie.Wtedy zaczął dostrzegać podobieństwa. Sposób, w jaki gryzłam wewnętrzną stronę policzka, gdy byłam zdenerwowana. Sposób, w jaki siadałam ze skrzyżowanymi nogami przy stole, aż mama kazała mi usiąść poprawnie. Moja obsesja na punkcie kwaśnych cukierków. Mój zwyczaj rysowania małych gwiazdek na zeszytach.– Za każdym razem, gdy robiłaś coś, co ona robiła, ja… – urwał.– Ty co?– Czułem, jakbym odzyskiwał jej kawałki.Wstałam.– Nie.– Lily.– Nie. Nie mów tak.– Próbuję wytłumaczyć.– Nie jestem jej kawałkiem.– Wiem.– Więc dlaczego płaciłeś mi, żebym obcinała włosy jak ona?Nie miał odpowiedzi. Wskazałam na pudełko.– Wiedziałeś dokładnie, co robisz.– Nigdy cię nie zmuszałem.To mnie rozwścieczyło.– Płaciłeś mi.– Podobały ci się te włosy.– Na początku!Teraz płakałam.– Za każdym razem, gdy chciałam je zmienić, oferowałeś więcej pieniędzy. Nie płaciłeś za fryzurę. Płaciłeś, żebym została w twoim wspomnieniu.Tata wyglądał, jakbym go spoliczkowała. Dobrze. Chciałam, żeby zrozumiał.– Co miałeś na myśli, mówiąc o jednym zdjęciu?Nic nie powiedział.– Tato.
