Jego ramiona opadły.– Claire zmarła trzy tygodnie przed osiemnastymi urodzinami.Znów zrobiło mi się niedobrze.– Chciałem zrobić ci zdjęcie na urodziny.– Jakie?Siggnął do pudełka. Na dnie znajdował się wydrukowany obraz. Nie Claire. Mnie. To było zdjęcie, które tata zrobił dwa miesiące wcześniej, gdy siedziałam na naszym ganku. Obok leżało zdjęcie Claire siedzącej w prawie tej samej pozycji. Ten sam kąt. Te same niebieskie włosy. Ta sama biała koszula.Wpatrywałam się w nie.– Kazałeś mi założyć tę koszulę?Tata odwrócił wzrok. Przypomniałam sobie tamten poranek. Dał mi swoją starą białą koszulę w kratkę i powiedział, że będzie świetnie wyglądać z dżinsami. Myślałam, że próbuje być modny.– Wyreżyserowałeś to.– Chciałem tylko zobaczyć–– Jak bardzo wyglądam jak twoja martwa córka?– Lily.Pobiegłam do łazienki i zwymiotowałam.
Kiedy mama dowiedziała się prawdy
Mama wróciła po dwudziestu minutach. Zastała mnie siedzącą na podłodze łazienki z niebieską farbą do włosów spływającą po szyi. Wzięłam nożyczki do włosów. Nie najlepiej. Jedna strona była nad uchem. Druga sięgała żuchwy. Brakowało kępek wszędzie.– Lily! – upuściła torebkę. – Co się stało?Tata stał za nią. Wskazałam na niego.– Zapytaj go o Claire.Twarz mamy się zmieniła.– Kto?Tata zamknął oczy. To był moment, w którym jego małżeństwo się zmieniło.Siedzieliśmy przy kuchennym stole przez trzy godziny. Tata powiedział mamie wszystko. Claire. Melissa. Wypadek. Picie. Zdjęcia. Włosy. Pieniądze.Mama prawie nie mówiła. To przerażało mnie bardziej niż krzyki.W końcu zapytała: – Miałeś córkę?Tata skinął głową.– I nigdy mi nie powiedziałeś?– Wstydziłem się.– Przez dwadzieścia jeden lat?– Nie wiedziałem jak.Mama wpatrywała się w niego.– Wiedziałeś, jak się ze mną ożenić.Wzdrygnął się.– Wiedziałeś, jak mieć ze mną kolejne dziecko.– Anno–– Wiedziałeś, jak stać przy mnie w szpitalu, gdy rodziła się Lily, i pozwolić mi myśleć, że to pierwszy raz, gdy trzymasz córkę w ramionach.Tata zaczął płakać.– Bałem się.
