Jelena Pawłowna przestaje udawać
Teściowa gwałtownie wstała od stołu. Zniknęła opanowana kobieta, która jeszcze chwilę wcześniej próbowała błyszczeć przed gośćmi. Jej twarz wykrzywiła złość.
— A kim ty jesteś, żeby mnie osądzać?! — krzyknęła na Olgę. — Jesteś dorobkiewiczką, która przyszła do naszej rodziny bez grosza! Tak, przeżywałam, jak potrafiłam! A co ty zrobiłaś? Chodziłaś do pracy w krótkich spódnicach i podlizywałaś się przełożonym!
Olga uśmiechnęła się gorzko. Pochyliła się w stronę teściowej, ale mówiła na tyle głośno, aby wszyscy przy stole mogli ją usłyszeć.
— A wiesz, kto jest moim nowym szefem? Aleksiej Koczergin.
Jelena Pawłowna znieruchomiała. Jej szczęka nerwowo drgnęła.
Olga od razu zauważyła reakcję.
— To nazwisko nic ci nie mówi? Przecież to syn mężczyzny z tej fotografii. Tego samego, z którym pracowałaś w „Szkarłatnych Żaglach”. Zanim dostałam awans, pokazał mi właśnie to zdjęcie. Powiedział: „Przekaż pozdrowienia mojej starej znajomej. Powiedz, że wszystko pamięta”.
Jelena Pawłowna nie odpowiedziała.
— Rozpoznał cię na moim ślubie — ciągnęła Olga. — I celowo zaproponował mi to stanowisko. Chciał sprawdzić, jak daleko zaszłaś w wymazywaniu własnej przeszłości. Awans, o którym mówisz w tak obrzydliwy sposób, jest ceną za milczenie. Jeśli odejdę, Koczergin obiecał odkopać całą sprawę twojego pierwszego męża i pokazać Dimie, co robiła jego matka, kiedy był niemowlęciem.
Nikt przy stole się nie odezwał.
Jedna ze współpracownic Olgi cicho westchnęła. Starsza ciotka Jeleny Pawłowny, która dotychczas zawsze stawała w jej obronie, powoli odsunęła krzesło. Wstała i bez słowa wyszła z pokoju.
Jelena Pawłowna osunęła się na krzesło. Nie krzyczała już. W jej oczach pojawiły się łzy, ale Olga nie dostrzegała w nich skruchy. Widziała przede wszystkim rozpacz.
— Czego ode mnie chcesz? — wyszeptała teściowa. — Mam przed tobą uklęknąć?
Olga wzięła swój kieliszek.
— Nie. Chcę, żebyś wreszcie zamilkła. Na zawsze. Przez cztery lata znosiłam twoje upokorzenia. Niszczyłaś moje rzeczy, mówiłaś o mnie źle za plecami, nastawiałaś Dimę przeciwko mnie. Ale dzisiaj przekroczyłaś granicę. Chciałaś upokorzyć mnie przy wszystkich i przedstawić jako kobietę, która sprzedała się dla kariery. A teraz spójrz.
Toast, którego nikt się nie spodziewał
Olga uniosła kieliszek i powoli spojrzała na oszołomionych gości.
— Piję za moją teściową. Za jej przeszłość, którą tak desperacko ukrywa. I za to, żeby wystarczyło jej rozsądku, by więcej nie odzywać się tam, gdzie nie powinna.
Odwróciła się bezpośrednio do Jeleny Pawłowny.
— Bo jeśli usłyszę jeszcze jedno słowo, Koczergin otrzyma wszystkie dokumenty, które skopiowałam z miejskiego archiwum. Wtedy twój syn dowie się, że jego matka nie tylko pracowała w lokalu rozrywkowym. Dowie się również, że to właśnie ona wydała swojego pierwszego męża, żeby dostać mieszkanie.
Jelena Pawłowna zakryła twarz dłońmi.
Goście zaczęli nerwowo poruszać się na krzesłach. Nikt nie miał już wątpliwości, że przyjęcie dobiegło końca. Radosna uroczystość zamieniła się w rodzinne rozliczenie, którego nikt poza Olgą nie mógł przewidzieć.
Olga powoli obeszła stół i chwyciła męża za rękę.
Dima podniósł na nią wzrok. W jego oczach pojawiła się prośba.
— Wybacz mi — powiedział. — Ja… zawsze wiedziałem, że potrafi być okrutna, ale nie wiedziałem…
— Wiem — odpowiedziała cicho Olga. — Dlatego nadal jestem z tobą. Ale od dzisiaj mieszkamy osobno. Jutro składam wniosek o kredyt hipoteczny. Pojedziesz ze mną albo zostaniesz z nią. Sam zdecyduj.
Założyła płaszcz i wzięła torebkę.
Przy wyjściu zatrzymała się jeszcze na chwilę. Spojrzała na teściową, która nadal siedziała przy stole z twarzą ukrytą w dłoniach.
— Jeleno Pawłowno — powiedziała spokojnie Olga. — Nie chcę się mścić. Chcę żyć. Sama do tego doprowadziłaś, kiedy postanowiłaś upokorzyć mnie przed ludźmi, którzy są dla mnie ważni. Zapamiętaj jedno: krótkie spódniczki i nocne spotkania należały do twojego życia. Moje dopiero się zaczyna.
Olga wyszła.
Dima zawahał się zaledwie przez chwilę, po czym ruszył za żoną.
