„Rach, wiem, że twoja zmiana się skończyła, ale Karen zachorowała na grypę. Potrzebuję, żebyś wróciła. Jesteśmy zalani pracą”.
Kciuki same podążyły do klawiatury. „Oczywiście, zaraz będę” było już w połowie napisane, gdy mój wzrok powędrował z powrotem do notatki na kolanie. Zatrzymałam się. Spojrzałam na to zdanie, na schludne, okrutne pismo. Pomyślałam o zeszłorocznym koncercie chóru w listopadzie, gdy Linda podniosła telefon, żebym mogła patrzeć przez jej ramię. Skasowałam to, co napisałam. O jarmarku naukowym, gdzie Emily zdobyła drugie miejsce, a ja pojawiłam się podczas sprzątania. Jej ojciec był wtedy na kolejnym wyjeździe służbowym przez większość tych wydarzeń i jakoś przekonałam samą siebie, że obecność Lindy wystarczy. Każde puste miejsce w każdej auli w życiu mojej córki. Skasowałam to, co napisałam.
– Nie mogę, Melissa. Moja córka mnie dziś potrzebuje. Nie przyjdę.
Wpatrywałam się w słowa. Mój palec zawisł nad niebieską strzałką. Dwanaście lat niedzielnych wieczorów, wtorkowych nocy i świątecznych poranków. Dwanaście lat „Oczywiście”, „Jadę” i „Daj mi dwadzieścia minut”. Wysłałam. Odpowiedź nadeszła niemal natychmiast.
– Słucham? Rachel, rozmawialiśmy o tym. Jeśli dziś wyjdziesz, nie zawracaj sobie głowy przychodzeniem jutro.
Kciuki mi drżały, ale ruszyły.
– Rozumiem. Nadal nie przyjdę.
Odwróciłam telefon ekranem do dołu na stopniu. Wstałam. Moje nogi były dziwne, puste. Nie poszłam sprawdzać. Weszłam po schodach do sypialni i wyciągnęłam z szafy pierwszą sukienkę, którą zobaczyłam. Była miękka i niebieska, którą Emily wybrała ze mną w sklepie dwa lata temu. – W tej wyglądasz jak mama – powiedziała wtedy. Nie miałam jej na sobie od tamtego czasu. Mój telefon znowu zabrzęczał na dole. Potem znowu. Nie poszłam sprawdzać. Stałam z tyłu przez chwilę. Włożyłam notatkę ostrożnie do torebki, teraz złożoną, delikatnie, jakby coś, co mogło się złamać. Chwyciłam klucze i ruszyłam w stronę szkoły.
Szkolna aula była piętnaście minut drogi przez miasto. Dotarłam w dwanaście. Otworzyłam drzwi i wślizgnęłam się do środka, gdy światła na sali zaczęły przygasać, a szum głosów rodziców wokół mnie przerzedzał się do szeptu. Stanęłam z tyłu, przeszukując wzrokiem stopnie. Tam. Trzeci rząd, druga od lewej. Emily w białej koszuli chóru, jej krótkie włosy łapały światło sceny w sposób, w jaki nigdy nie łapały, gdy opadały za jej talię. Wślizgnęłam się na wolne miejsce w ostatnim rzędzie. Potem spojrzałam na dziewczynę obok niej. I wtedy zobaczyłam dziewczynę stojącą obok niej. Mayę.
W pobliżu bocznego przejścia trzy starsze dziewczyny skupiły się razem, chichocząc.
– Guma powinna być wpleciona aż przy nasadzie – szepnęła jedna z nich. Wszystko ułożyło się w całość od razu. Chór miał tradycję, którą mgliście pamiętałam z koncertów, na które chodziłam lata temu. Po każdej piosence jeden uczeń wychodził, by podziękować komuś, kto był dla nich ważny. I wtedy naprawdę spojrzałam na jej włosy.
Emily była pierwsza. Podeszła do mikrofonu. – Niedawno mojej przyjaciółce Mayi przydarzyło się coś złego. Niektóre dziewczyny włożyły jej gumę do włosów. Dużo gumy. Maya płakała w łazience i nie chciała, żeby ktokolwiek ją zobaczył. Obok niej Maya spuściła głowę. I wtedy naprawdę spojrzałam na jej włosy. To samo krótkie cięcie co Emily. Ta sama nierówna długość wokół uszu. Moje oczy przemknęły z Mayi na Emily.
– Zadzwoniłam do babci. Przyjechała i zabrała nas do salonu. Pani próbowała wszystkiego, ale powiedziała, że włosy Mayi trzeba obciąć krótko. Kilka miejsc dalej ktoś się poruszył. Jedna ze starszych dziewczyn przy przejściu już się nie uśmiechała. Emily spojrzała na Mayę. – Bała się, że wszyscy będą się z niej śmiać, gdy wróci do szkoły. Maya sięgnęła po dłoń Emily. – Więc zapytała mnie, czy ja też obetnę swoje.
Zaparło mi dech. Emily dotknęła krótkich włosów nad uchem. – Powiedziałam jej tak. Trzy dziewczyny przy przejściu próbowały się wymknąć. Emily spojrzała w stronę kulis. – Babcia przyjechała, gdy zadzwoniłyśmy. Została z nami. Więc dziś to jej chcę podziękować.
Aula zamarła w ciszy. Łzy spłynęły po mojej twarzy, zanim zorientowałam się, że płaczę. Gdy światła zapaliły się, trzy dziewczyny przy przejściu próbowały się wymknąć. Dyrektor szkoły, pan Harris, już czekał przy drzwiach.
***
Po koncercie, w gabinecie pana Harrisa, stałam jako świadek, gdy Emily zeznawała – spokojna i pewna. Guma. Notatka, która była przeznaczona dla Mayi. Nazwiska. Okrucieństwo miało teraz nazwiska i konsekwencje. Na parkingu znalazłam Lindę przy jej samochodzie.
– Zazdrościłam ci – wyszeptałam. – Przez lata.
Oczy Lindy zmiękły. – Nigdy nie próbowałam cię zastąpić, Rachel. Zajmowałam puste miejsce.
– Przyszłaś… – powiedziała Emily.
Słowa zabolały bardziej niż gdyby mnie o coś oskarżyła.
– Powinnam była przychodzić cały czas.
Spojrzała na chodnik. – Babcia mówiła, że powiedziałaś swojej szefowej nie.
– Powiedziałam.
Emily spojrzała w górę. – Zwolnią cię?
– Może.
Jej twarz opadła.
– Ale to mój problem, nie twój. – Sięgnęłam po jej dłoń. – Następna próba w czwartek, prawda?
Rzuciła mi podejrzliwe spojrzenie. – Skąd wiesz, kiedy jest?
– Teraz wiem.
– I przyjdziesz?
Ścisnęłam jej dłoń. – Będę tam, zanim ty się pojawisz.
W końcu zrozumiałam, co jest najważniejsze. Moja córka jest najważniejsza – i nie zamierzam przegapić ani chwili więcej z jej życia.
