Etap 1. Zdjęcie, które zmieniło wszystko
Alina jeszcze przez długi czas patrzyła na fotografię wyświetloną na ekranie.
Im dłużej się jej przyglądała, tym mniej pozostawało miejsca na przypadkowe wyjaśnienia.
Widziała Siergieja siedzącego przy oknie. Naprzeciwko niego znajdowała się kobieta. Na stole stały dwa kieliszki, a dłoń jej męża spoczywała bardzo blisko dłoni towarzyszki.
Nie wyglądało to jak zdjęcie zrobione podczas przypadkowego spotkania.
Nie przypominało również zwyczajnej kolacji służbowej.
Na fotografii nie było grupy współpracowników pochylonych nad dokumentami ani ludzi rozmawiających w pośpiechu o projekcie.
Byli tylko oni.
Siergiej i Kristina.
Najbardziej bolał jednak nie sam fakt, że siedzieli razem.
Alina patrzyła na twarz męża.
Siergiej spoglądał na Kristinę w sposób, w jaki od dawna nie patrzył na własną żonę.
Nie było w jego oczach znanego jej rozdrażnienia.
Nie wyglądał na rozkojarzonego ani zmęczonego.
Nie zerkał gdzieś obok, jak często robił to w domu podczas rozmów przy kolacji.
Patrzył na kobietę z czułością.
Alina zamknęła laptop.
Pierwszym odruchem było natychmiastowe zadzwonienie do męża.
Chciała usłyszeć jego głos i zapytać wprost:
„Kim ona dla ciebie jest?”
Powstrzymała się jednak.
Przez dziesięć lat małżeństwa nauczyła się jednego: Siergiej potrafił mówić wyjątkowo spokojnie właśnie wtedy, kiedy nie chciał, żeby zadawano mu kolejne pytania.
Jeżeli rzeczywiście kłamał, prawdopodobnie miał już przygotowane wyjaśnienie.
Mógł powiedzieć, że Kristina przypadkiem znalazła się w tej samej kawiarni.
Mógł stwierdzić, że omawiali projekt.
Mógł przypomnieć, że przecież pracują razem.
Mógł obrócić wszystko w żart i zapytać, dlaczego żona robi problem z jednego zdjęcia.
Co najgorsze, Alina wiedziała, że jeszcze niedawno takie wyjaśnienie mogłoby ją przekonać.
Nie dlatego, że była łatwowierna.
Po prostu łatwiej było uwierzyć mężowi niż dopuścić do siebie myśl, że dziesięć lat wspólnego życia mogło kończyć się w tak banalny sposób.
Zdradą.
Kłamstwem.
Drugą kobietą.
Alina ponownie otworzyła laptop.
Tym razem nie wróciła jednak do fotografii.
Zalogowała się na wspólne konto bankowe.
Wynagrodzenie Siergieja wpływało tam każdego miesiąca. Alina również korzystała z tego konta, ale przez ostatnie dwa tygodnie niemal nie sprawdzała historii wydatków.
Nie miała powodu.
Przynajmniej tak sądziła.
Na ekranie pojawiła się lista transakcji.
Przesuwała wzrokiem kolejne pozycje, aż zatrzymała się na trzech przelewach.
Pierwszy był dużą płatnością na rzecz biura podróży.
Drugi dotyczył wynajmu mieszkania.
Trzeci był przelewem na kartę, której Alina wcześniej nie znała.
Otworzyła szczegóły transakcji.
Jako odbiorca widniała Kristina Lebiediewa.
Przez kilka sekund Alina nie potrafiła normalnie zaczerpnąć powietrza.
Kwota nie była ogromna.
Problem polegał na czymś innym.
Przelewy były regularne.
Pierwszy wykonano miesiąc wcześniej.
Drugi dwa tygodnie później.
Trzeci dzień przed wyjazdem Siergieja na jego rzekomą „delegację”.
Alina spojrzała ponownie na płatność za wynajem.
Jej mąż nie finansował hotelu służbowego.
Nie płacił za zwykłą podróż biznesową.
Opłacał mieszkanie.
Alina zadzwoniła do banku i poprosiła o wyjaśnienie szczegółów transakcji.
Usłyszała, że przelew został wykonany przez aplikację i zatwierdzony przez właściciela rachunku.
Nie było więc możliwości, że była to pomyłka systemu.
Siergiej sam wysyłał pieniądze.
Świadomie.
Regularnie.
Z wyprzedzeniem.
Alina spojrzała ponownie na ekran.
To nie był przypadek.
Nie była to jednorazowa pomoc.
Coraz bardziej przypominało to plan.
Etap 2. Ostatnie miesiące zaczęły wyglądać inaczej
Tej nocy Alina prawie nie spała.
Leżała w ciemnym pokoju i przypominała sobie ostatnie miesiące.
Wcześniej wiele drobiazgów wydawało się nieważnych.
Teraz każdy z nich nabierał nowego znaczenia.
Siergiej coraz częściej zostawał dłużej w pracy.
Początkowo mówił o zebraniach.
Później pojawiły się „pilne dokumenty”.
Innym razem twierdził, że projekt jest na tyle ważny, iż nie może wrócić wcześniej.
Pewnego dnia oznajmił nawet, że nocował w biurze.
Alina wtedy nie protestowała.
Wiedziała, że w jego pracy zdarzają się intensywne okresy.
Nie chciała być żoną, która kontroluje każdy powrót do domu i każde dodatkowe spotkanie.
Zmienił się również wygląd Siergieja.
Kupił kilka nowych koszul.
Odświeżył garderobę.
Zaczął używać droższego perfumu.
Przywiązywał więcej uwagi do rzeczy, którymi wcześniej prawie się nie interesował.
Kiedy Alina zwróciła na to uwagę, odpowiedział:
— Muszę dobrze wyglądać przy klientach.
Uwierzyła.
Nie dlatego, że nie dostrzegała zmian.
Po prostu każde z tych zachowań oddzielnie można było łatwo wyjaśnić.
Dopiero teraz wszystkie elementy zaczynały tworzyć jeden obraz.
Rano zadzwoniła do Neli.
— Jesteś pewna, że zagraniczne delegacje zostały odwołane?
— Nie mówiłam, że całkowicie je odwołano — odpowiedziała Nela. — Powiedziałam tylko, że prawie ich teraz nie zatwierdzają.
Alina usiadła przy stole.
— Kto w firmie mógł wiedzieć o wyjeździe Siergieja?
— Przełożony, księgowość i marketing. Dlaczego pytasz?
Alina przez chwilę milczała.
Nie chciała od razu opowiadać wszystkiego.
Zadała inne pytanie:
— Znasz Kristinę?
Po drugiej stronie słuchawki zapadła cisza.
Nela ciężko westchnęła.
— Tak.
— Są z Siergiejem blisko?
— Jeszcze niedawno powiedziałabym, że po prostu dobrze się dogadują.
— A teraz?
Nela ponownie zamilkła.
— Teraz powiedziałabym, że najlepiej zapytać o to samego Siergieja.
Alina zacisnęła palce na telefonie.
— Nela.
— Alina, nie chcę mieszać się do waszego małżeństwa.
— Po prostu powiedz mi, co wiesz.
Nela wypuściła powietrze.
— Kristina planowała odejść z pracy. Mówiła, że niedługo się przeprowadzi.
— Dokąd?
— Nie wiem dokładnie. Wydaje mi się, że do Serbii.
Alina zamknęła oczy.
To wystarczyło.
Kristina planowała przeprowadzkę do Belgradu.
Siergiej właśnie znajdował się w Belgradzie.
Opłacał mieszkanie wynajęte dla Kristiny.
Na zdjęciu siedzieli razem w kawiarni.
A kiedy Siergiej informował żonę o „dwutygodniowej delegacji”, wyglądał na wyjątkowo zadowolonego.
Alina zaczynała rozumieć dlaczego.
Nie cieszył się tylko z wyjazdu służbowego.
Cieszył się z możliwości spędzenia czasu w miejscu, do którego Kristina zamierzała się przeprowadzić.
— Dziękuję — powiedziała cicho.
Nela zapytała ostrożnie:
— Poradzisz sobie?
Alina spojrzała na rozłożone przed sobą dokumenty.
— Nie wiem. Ale najpierw muszę poznać prawdę.
Etap 3. Rozmowa telefoniczna z mężem
Siergiej zadzwonił wieczorem.
Brzmiał pogodnie.
— No i jak tam u ciebie?
— Normalnie.
— Tęsknisz?
Alina spojrzała na ekran laptopa.
Historia konta nadal była otwarta.
— Trochę.
— Ja też. Tutaj jest szalony grafik. Cały dzień jestem na nogach.
Alina poczekała chwilę.
— A wieczorem?
— Wieczorem jadłem kolację ze współpracownikami.
— Z kim dokładnie?
Siergiej zawahał się tylko na ułamek sekundy.
— Z ludźmi z lokalnego biura.
Alina przeszła od razu do pytania, które przygotowała.
— Kristina też była?
— Jaka Kristina?
— Lebiediewa.
Siergiej zaśmiał się.
— Mówisz poważnie? Co ona ma z tym wspólnego?
— Po prostu pytam.
Jego ton natychmiast się zmienił.
— Alina, zaczynasz zachowywać się dziwnie.
— Co znaczy „dziwnie”?
— Urządzasz przesłuchanie z powodu zwykłej kolacji.
— Sam powiedziałeś, że jadłeś ze współpracownikami. Dlaczego więc nie możesz po prostu odpowiedzieć?
— Bo nie mam obowiązku przedstawiać ci listy wszystkich osób siedzących przy stole.
W jego głosie pojawiła się irytacja.
Jeszcze kilka miesięcy wcześniej Alina prawdopodobnie natychmiast by się wycofała.
Powiedziałaby, że nie chce się kłócić.
Przeprosiłaby za podejrzliwość.
Tym razem jednak nie zrobiła tego.
Wiedziała już zbyt dużo.
— Dobrze — odpowiedziała cicho. — W takim razie sama znajdę odpowiedź.
— Co to ma znaczyć?
— Nic.
— Alina, nie wymyślaj sobie problemów.
— Nie wymyślam ich, Siergiej.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
Wreszcie mąż zapytał:
— Chcesz mi coś powiedzieć?
— Tak.
Alina mówiła bardzo spokojnie.
— Kiedy wrócisz, będziemy musieli poważnie porozmawiać.
— O czym?
— O twojej delegacji.
Siergiej zamilkł.
Tym razem cisza trwała dłużej.
Potem odpowiedział gwałtownie:
— Jestem zmęczony. Porozmawiamy później.
Rozłączył się.
Alina siedziała z telefonem w dłoni.
Nie płakała.
Zamiast tego wstała, podeszła do szafy i wyjęła teczkę z najważniejszymi dokumentami.
Znajdowało się tam świadectwo małżeństwa, dokumenty dotyczące mieszkania, dokumentacja bankowa, ubezpieczenie i kopie paszportów.
Mieszkanie kupiono w czasie trwania małżeństwa.
Większa część pieniędzy pochodziła ze wspólnego rachunku, chociaż Siergiej wielokrotnie podkreślał, że lokal jest właściwie „jego”, ponieważ to on wpłacił początkową kwotę.
Alina wcześniej nie zamierzała się o to spierać.
Nie widziała potrzeby liczenia, kto wniósł więcej, skoro wierzyła, że będą razem.
Teraz po raz pierwszy zaczęła dokładnie czytać każdą stronę.
Etap 4. Delegacja rzeczywiście istniała, ale tylko przez pięć dni
Następnego dnia Alina pojechała do biura Siergieja.
Nie uprzedziła go.
Nie chciała dawać mu czasu na przygotowanie kolejnego wyjaśnienia.
Na recepcji siedziała młoda administratorka, która znała Alinę z wcześniejszych wizyt.
Przywitała ją z uśmiechem.
— Siergiej jest teraz w delegacji, prawda?
— Wiem. Potrzebuję porozmawiać z księgowością.
— W jakiej sprawie?
— Dokumentów związanych z podróżą służbową.
Administratorka wykonała telefon.
Po kilku minutach pojawiła się Irina Pawłowna.
— Siergiej wspominał, że może pani przyjść — powiedziała.
Alina była zaskoczona.
— Mówił o tym?
— Tak. Prosił, żeby w razie potrzeby wydać pani kopię zaświadczenia o dochodach. Chyba przygotowują państwo jakieś dokumenty związane z wystawą?
Alina poczuła nieprzyjemny chłód.
Siergiej najwyraźniej przygotował wcześniej wiarygodny powód, dla którego żona mogłaby pojawić się w jego firmie.
— Czy mogę również zobaczyć polecenie jego wyjazdu służbowego?
Irina Pawłowna przez moment się zawahała.
— Oczywiście. Nie ma tam niczego szczególnego.
Dokument był krótki.
Siergiej rzeczywiście został wysłany do Belgradu.
Delegacja formalnie obejmowała dwa tygodnie.
Powodem był udział w międzynarodowym seminarium.
Jednak kiedy Alina przyjrzała się rozliczeniu, zauważyła istotną rzecz.
Firma pokrywała koszty tylko przez pięć dni.
Nie przez dwa tygodnie.
— Czy pozostałe dni wziął na własny koszt? — zapytała.
— Najwyraźniej tak.
— A bilet powrotny?
— Jest na dwunasty dzień.
Alina podziękowała i wyszła.
Na zewnątrz natychmiast zadzwoniła do Neli.
— Rzeczywiście został wysłany w delegację — powiedziała. — Ale tylko pięć dni jest służbowych.
— A reszta?
— Resztę pobytu zorganizował sobie sam.
Nela przez chwilę milczała.
— Z Kristiną?
— Prawdopodobnie.
Po zakończeniu rozmowy Alina nie pojechała do domu.
Skierowała się do biura nieruchomości, którego nazwa widniała przy przelewie bankowym.
Pracownica szybko odnalazła transakcję.
— Tak, mieszkanie zostało zarezerwowane na nazwisko Kristiny Lebiediewej.
— Na jak długo?
— Na trzy miesiące.
Alina poczuła, jak robi jej się zimno.
Trzy miesiące.
Nie kilka nocy.
Nie pobyt na czas seminarium.
Trzy miesiące.
— Kto zapłacił?
— Mężczyzna o nazwisku Siergiej Woroncow.
Alina skinęła głową.
Nie miała już większych wątpliwości.
— Mogę dostać adres?
— Przykro mi, to informacja poufna.
— Jestem jego żoną.
Pracownica spojrzała na nią uważniej, ale nadal odmówiła.
Alina wyszła z biura.
Dopiero wtedy po raz pierwszy pozwoliła sobie płakać.
Nie płakała wyłącznie z powodu Kristiny.
Nie chodziło nawet o samo mieszkanie.
Najbardziej bolała świadomość, że Siergiej od jakiegoś czasu przygotowywał sobie nowe życie, podczas gdy ona nadal zachowywała się jak jego żona.
W domu pomagała mu wybierać koszule.
Pytała, czy czegoś potrzebuje na wyjazd.
Życzyła mu powodzenia.
On natomiast organizował mieszkanie dla innej kobiety.
