Etap 5. Trzy najważniejsze osoby złożyły wypowiedzenia zaraz po mnie
Dwadzieścia minut później Timur Raszydowicz ponownie wezwał mnie do gabinetu.
Tym razem na jego biurku leżały cztery wypowiedzenia.
— Co to ma być za przedstawienie?
— Proszę zapytać każdego osobno.
Marina siedziała przy ścianie, spokojna i opanowana.
Roman stał przy oknie.
Asia trzymała laptop na kolanach.
— Postanowiliście sabotować firmę? — Timur niemal krzyczał. — Angelina was namówiła?
Marina odpowiedziała jako pierwsza.
— Nie. Dostałam ofertę z innej firmy miesiąc temu. Po prostu bałam się odejść sama.
— A ty? — zwrócił się do Romana.
— Od dwóch lat nie mam płaconych nadgodzin. Prosiłem o zmianę stanowiska. Odpowiedział pan: „Nie podoba się — drzwi są tam”.
— I dokąd idziesz?
— Do „Siewier-Profi”.
Timur spojrzał na mnie.
— Czyli jednak ich podkradłaś!
Odpowiedziałam spokojnie:
— Elena Wiktorowna poprosiła mnie o zbudowanie zespołu. O wolnych stanowiskach powiedziałam kolegom dopiero wtedy, kiedy sami zdecydowali się odejść. Każdy przejdzie osobną rozmowę rekrutacyjną.
— A ty, Asia?
Otworzyła tabelę.
— Prosiłam o podniesienie pensji do poziomu rynkowego. Powiedział pan, że analityka to tylko „ładne wykresy”. W nowej firmie zaproponowano mi stanowisko kierowniczki zespołu analitycznego.
Timur milczał przez kilka sekund.
Potem się roześmiał.
— Naprawdę myślicie, że firma upadnie bez waszej czwórki?
— Nie — odpowiedziałam. — Firmy nie upadają z powodu odejścia czterech pracowników. Jeśli system działa.
— Nasz system działa doskonale!
— W takim razie nie ma się czym martwić.
Zerwał wypowiedzenia ze stołu.
— Do końca będziecie pracować na pełnych obrotach. Przekażecie wszystkie dostępy, napiszecie instrukcje i wyszkolicie Śnieżanę.
Marina odpowiedziała:
— Wykonamy obowiązki służbowe. Bezpłatnego szkolenia następców po godzinach nie będzie.
Timur spojrzał na nas tak, jakby po raz pierwszy zobaczył nie podwładnych.
Tylko dorosłych ludzi, którzy naprawdę mogą odejść.
Etap 6. Śnieżana dostała trzy kluczowe kontrakty
Przekazywanie obowiązków rozpoczęło się następnego dnia.
Przygotowałam dokumentację każdego klienta.
Historię negocjacji.
Obowiązujące warunki.
Terminy.
Osoby odpowiedzialne.
Nierozwiązane kwestie.
Śnieżana dostała wszystko.
— A cechy osobiste? — zapytała. — Kto co lubi, do kogo kiedy dzwonić?
— Takie relacje buduje się przez lata. Tego nie ma w dokumentach.
— Ale ty przecież wiesz!
— Wiem. Tylko relacje z klientami nie są listą ulubionych napojów. Trzeba je podtrzymywać pracą.
Poskarżyła się Timurowi.
Kazał mi „nie robić problemów”.
Przeprowadziłam dwa oficjalne spotkania związane z przekazaniem klientów.
Na pierwszym Paweł Siergiejewicz z „Orion-Group” wysłuchał Śnieżany, po czym zwrócił się do mnie:
— Angelina, odchodzi pani?
— Tak. Za tydzień mam ostatni dzień.
— Dokąd?
Timur natychmiast się wtrącił:
— To nie ma związku z kontraktem. Śnieżana przejmuje pełną obsługę.
Paweł Siergiejewicz nic nie powiedział.
Po spotkaniu uścisnął mi rękę dłużej niż zwykle.
W drugim tygodniu zaczęły pojawiać się błędy.
Śnieżana zapomniała uzgodnić z Romanem dodatkowej partii.
Marina odmówiła podpisania umowy z błędnym sposobem naliczania kar.
Asia wskazała, że prognoza sprzedaży jest zawyżona niemal dwukrotnie.
Timur oskarżał wszystkich o sabotaż.
— Kiedyś byliście bardziej zaangażowani!
— Kiedyś po cichu poprawialiśmy cudze błędy — odpowiedział Roman.
— I co się zmieniło?
— Odchodzimy.
Śnieżana po raz pierwszy przestała się uśmiechać.
Dostała najważniejszych klientów.
Wyższą pensję.
Prawo do nazywania siebie główną menedżerką.
A razem ze stanowiskiem dostała także pracę.
Tę samą, którą wcześniej niewidocznie wykonywały cztery osoby.
Etap 7. Ostatni dzień i kaktus w torbie
W mój ostatni dzień pracy nikt nie zorganizował pożegnalnego spotkania przy herbacie.
Timur Raszydowicz demonstracyjnie wyjechał na spotkanie.
Śnieżana siedziała w słuchawkach i udawała zajętą.
Za to pracownicy innych działów podchodzili do mnie pojedynczo.
Natalia z księgowości przyniosła czekoladę.
Siergiej z magazynu uścisnął mi rękę.
Dziewczyny z call center podarowały mi małą doniczkę dla kaktusa.
— Stara pękła — powiedziała jedna z nich.
Przesadziłam roślinę od razu na parapecie.
Marina spakowała dokumenty.
Roman zabrał swój kubek i starą kurtkę.
Asia zachowała prywatne szablony i usunęła swoje hasła.
O osiemnastej wyszliśmy z biura we czworo.
Na zewnątrz padał mokry śnieg.
— Boisz się? — zapytała Marina.
— Bardzo — przyznałam.
— Ja też.
Roman uniósł pudełko.
— Za późno się bać. Już powiedziałem mamie, że teraz będę szefem logistyki.
— Jeszcze nawet nie przeszedłeś rozmowy kwalifikacyjnej — przypomniała Asia.
— Przejdę. Mam dobry charakter.
Roześmialiśmy się.
Przy metrze zatrzymałam się i spojrzałam na okna biura.
Osiem lat.
Tysiące telefonów.
Setki raportów.
Cztery lata bez podwyżki.
Spodziewałam się bólu.
Zamiast niego poczułam lekkość.
Telefon zawibrował.
Wiadomość od Timura Raszydowicza:
„Zastanów się do poniedziałku. Mogę podnieść do 80. Ale pozostali niech wracają osobno.”
Pokazałam wiadomość kolegom.
Marina roześmiała się jako pierwsza.
— Hojny człowiek.
Odpisałam:
„Dziękuję. Decyzja jest ostateczna.”
Po raz pierwszy te słowa nie były prośbą.
