Natalia odłożyła słuchawkę i oparła czoło o chłodną szybę okna. Za oknem mżył drobny jesienny deszcz, rozmywając kontury podwórek i drzew. Rozmowa z Denisem właśnie się skończyła, a kobieta wciąż próbowała sobie uświadomić, że zgodziła się przyjąć pod dach praktycznie nieznajomego człowieka. Denis był dalekim znajomym przez wspólnych przyjaciół. Spotkali się kilka razy na urodzinach, wymienili kilka zdań, nie więcej. A teraz mężczyzna został bez mieszkania po rozwodzie, a wspólna znajoma poprosiła Natalię o pomoc. Tylko na kilka tygodni, póki Denis nie znajdzie pracy i nie wynajmie czegoś własnego. „No co mogłam powiedzieć?” – mruknęła Natalia, odchodząc od okna.
Mieszkanie było dwupokojowe, całkiem przestronne dla jednej osoby. Natalia mieszkała tu już pięć lat, urządziła wszystko pod siebie, przyzwyczaiła się do ciszy i porządku. Myśl o sąsiedztwie z obcym mężczyzną niepokoiła ją, ale odmowa była niezręczna. Denis przyjechał w sobotę, z dwiema dużymi torbami i przepraszającym uśmiechem. Wysoki, chudy, z przerzedzającymi się włosami i zmęczonym spojrzeniem. Natalia pokazała mu pokój, wyjaśniła, gdzie co leży, i uprzedziła, że pracuje z domu, więc ceni ciszę. „Oczywiście, oczywiście” – kiwał głową Denis. „Będę jak mysz. Nawet nie zauważysz”.
Pierwsze dni rzeczywiście minęły bez incydentów. Denis zachowywał się niezwykle uprzejmie, starał się nie przeszkadzać, wynosił śmieci, nawet kilka razy ugotował kolację. Natalia zaczęła się rozluźniać. Może nie jest tak źle. Może to rzeczywiście na krótko. Ale już pod koniec drugiego tygodnia Natalia zauważyła zmiany. Denis stał się pewniejszy siebie. Chodził po mieszkaniu, jakby mieszkał tu całe życie, potrafił wejść do kuchni o każdej porze i zacząć gotować, nie pytając, czy kuchenka jest wolna. Pewnego dnia Natalia odkryła, że kuchenne półki zostały przestawione – przyprawy stały w innym porządku, słoiki z kaszami przeniesiono na górną półkę. „Denis, coś przestawiałeś?” – zapytała Natalia, przyglądając się nowemu układowi. Mężczyzna wyszedł ze swojego pokoju, żując kanapkę. „A, to? No tak, trochę zoptymalizowałem. Widzisz, teraz często używane rzeczy są na dole, a te rzadziej potrzebne – na górze. Wygodniej”. – „Mnie było wygodnie i tak” – zauważyła Natalia. Denis wzruszył ramionami. „Spróbuj tak. Zobaczysz, że to praktyczniejsze”. Natalia zacisnęła usta, ale nie kłóciła się. Pomyślała, że to drobiazg, nie warto robić afery o przestawione słoiki. Ale w środku zrodziło się lekkie rozdrażnienie.
