— Proszę zostawić torbę tutaj — rzucił ostro inspektor Kryłow. Nie czekając na zgodę, niemal wyrwał ją z rąk Jeleny Andriejewny.
— Na jakiej podstawie? — zapytała spokojnie.
Inspektor odpowiedział jedynie kpiącym uśmiechem. Bez dalszych wyjaśnień zaczął demonstracyjnie przeszukiwać zawartość torby, jakby chciał pokazać, że w tej chwili to on ma pełną kontrolę nad sytuacją.
Jelena Andriejewna nie podniosła głosu. Przez dwadzieścia lat pracowała w środowisku prawniczym i miała za sobą ogromne doświadczenie. Doskonale wiedziała, że grubiańskie zachowanie nie powinno przesłaniać najważniejszego pytania: czy funkcjonariusz działa zgodnie z obowiązującą procedurą.
Dlatego zamiast wdawać się w kłótnię, powiedziała rzeczowo:
— Narusza pan procedurę.
— Proszę mnie nie uczyć, jak mam wykonywać swoją pracę — odpowiedział Kryłow.
Jego ton nie pozostawiał wątpliwości. Nie zamierzał słuchać uwag kobiety stojącej przed nim. Kontynuował przeszukiwanie jej rzeczy, przekonany, że ma do czynienia ze zwykłą podróżną, która za chwilę zabierze torbę i odejdzie.
Dokument, który natychmiast zmienił sytuację
Inspektor kolejno wyjmował przedmioty znajdujące się w torbie. Najpierw pojawił się portfel, później teczka, a następnie skórzane etui.
Kryłow otworzył je bez większego zainteresowania. Po chwili jednak znieruchomiał.
W środku znajdowała się legitymacja służbowa sędziego sądu obwodowego.
Wyraz twarzy inspektora zmienił się niemal natychmiast. Jeszcze przed chwilą zachowywał się pewnie i lekceważąco, teraz wyraźnie nie wiedział, jak zareagować.
— Pani… Dlaczego nie powiedziała pani od razu? — zapytał.
Jelena Andriejewna lekko się uśmiechnęła.
— A pytał pan?
W tym momencie pojawił się kierownik zmiany. Gdy zorientował się, z kim ma do czynienia, natychmiast przyjął bardziej oficjalną postawę.
— Przepraszam za zaistniałą sytuację — powiedział.
Jelena nie zamierzała jednak traktować sprawy jako osobistego konfliktu pomiędzy nią a inspektorem.
— Przyjmuję przeprosiny. Problem nie polega jednak na tym, że jestem sędzią — odpowiedziała spokojnie. — Gdyby na moim miejscu znalazła się zwykła emerytka albo studentka, potraktowano by ją dokładnie tak samo.
Właśnie to było dla niej najważniejsze. Nie chodziło o to, że Kryłow zachował się niewłaściwie wobec osoby posiadającej określone stanowisko. Chodziło o sam sposób, w jaki potraktował człowieka, którego uznał za kogoś, kto nie będzie w stanie mu się przeciwstawić.
Bez awantury i bez wykorzystywania stanowiska
Jelena mogła zareagować inaczej. Mogła zrobić awanturę, domagać się natychmiastowego wezwania przełożonych albo wykorzystać swoją pozycję zawodową, aby sprawa stała się dla Kryłowa znacznie poważniejsza.
Nie zrobiła jednak żadnej z tych rzeczy.
Nie interesował jej pokaz siły ani osobista zemsta. Chciała jedynie, aby przestrzegano zasad.
Poprosiła więc o książkę skarg i rzeczowo opisała przebieg zdarzenia. Bez obraźliwych określeń, bez emocjonalnych oskarżeń i bez prób wyolbrzymiania sytuacji. Zapisała po prostu fakty oraz wskazała dostrzeżone naruszenia.
Po wykonaniu tej formalności ruszyła dalej.
Dla niej sprawa mogła się na tym zakończyć. Zrobiła to, co uważała za właściwe, a dalsze działania należały już do osób odpowiedzialnych za kontrolę pracy inspektora.
