Teściowa zaczęła się zmieniać
Następnego ranka Śnieżanę obudził telefon. Była ósma. Odruchowo przygotowała się na kolejną konfrontację, jednak głos teściowej brzmiał inaczej niż wcześniej.
— Śnieżanko, tu Taisja Pietrowna. Chciałam… to znaczy… czy mogę dziś przyjechać około trzeciej? Powinnyśmy porozmawiać.
Śnieżana zaskoczona spojrzała na męża.
— Oczywiście, Taisjo Pietrowno. Proszę przyjechać.
Teściowa pojawiła się dokładnie o trzeciej. Przyniosła tort i bukiet rumianków. Usiadła przy stole i przez dłuższą chwilę nic nie mówiła.
W końcu westchnęła.
— Śnieżanko, całą noc myślałam… Może rzeczywiście przesadzam?
— Taisjo Pietrowno…
— Nie, wysłuchaj mnie. — Podniosła rękę. — Andriej powiedział mi wczoraj kilka rzeczy. Przypomniał babcię Walę. I zrozumiałam… — urwała na moment. — Zrozumiałam, że robię wam to samo, co ona kiedyś robiła mnie.
Śnieżana poczuła, jak znika część napięcia, które nosiła w sobie od kilku dni.
— Nie chcę być złą teściową — mówiła dalej Taisja Pietrowna. — Tylko nie wiem, jak zachowywać się inaczej. Przez całe życie miałam właściwie tylko Andrieja. A teraz… teraz on jest twój.
— Taisjo Pietrowno, nie jest tylko mój. Jest pani synem i zawsze nim pozostanie.
— Tak, ale teraz jest również mężem. A kiedyś będzie ojcem. Musi nauczyć się być głową własnej rodziny, a nie maminsynkiem.
Rozmawiały przy herbacie. Obie ostrożnie dobierały słowa, jakby po raz pierwszy naprawdę próbowały się wzajemnie usłyszeć.
W pewnym momencie Taisja Pietrowna zapytała:
— Mogę wam coś zaproponować?
— Co takiego?
— Będę przyjeżdżać w czwartki. O szóstej wieczorem. Mogę przygotować kolację. A w soboty rano będę dzwonić i pytać, czy potrzebujecie pomocy.
Śnieżana spojrzała na nią i po raz pierwszy zrozumiała, że kobieta nie tylko zgadza się na ustępstwa. Naprawdę próbuje zmienić swoje zachowanie.
— Czwartki to świetny pomysł — odpowiedziała. — A w soboty… najlepiej dzwonić po jedenastej.
— Umowa stoi.
Miesiąc później
Miesiąc później, w jeden z czwartków, Taisja Pietrowna przygotowywała w kuchni swoje popisowe kotlety, a Śnieżana pomagała jej kroić sałatkę.
Nagle teściowa powiedziała:
— Wiesz, Śnieżanko, ja też w młodości walczyłam ze swoją teściową.
— Naprawdę?
— Tak. Tylko ja miałam słabszy charakter. Znosiłam wszystko. A potem cała byłam w wrzodach. — Uśmiechnęła się lekko. — Może zrobiłaś dobrze, że od razu się postawiłaś.
— Taisjo Pietrowno…
— Taisia. Możesz mówić do mnie po prostu Taisia.
Śnieżana się uśmiechnęła. Po raz pierwszy od pół roku małżeństwa poczuła, że być może naprawdę im się uda. Być może będą potrafiły stać się rodziną bez nieustannej walki o granice.
Wieczorem, kiedy Taisia wyszła, Andriej objął żonę.
— Wiesz, o czym myślę?
— O czym?
— Że mam szczęście. Dwie najważniejsze kobiety w moim życiu okazały się mądre.
Śnieżana prychnęła.
— Nie chodzi o mądrość. Po prostu obie cię kochamy. A miłość czasem zmusza ludzi do zmiany.
Niespodziewana wizyta po trzech miesiącach
Najbardziej zaskakujące wydarzyło się jednak trzy miesiące później.
Śnieżana otworzyła drzwi po dzwonku i zobaczyła na progu nieznajomą kobietę około czterdziestki. Kobieta miała zapłakane oczy.
— Przepraszam, czy pani jest Śnieżaną?
— Tak…
— Mam na imię Irina. Pani znajomy z kawiarni „Szokoladnica” poradził mi się do pani zwrócić. Powiedział, że pani wie, jak dogadać się z teściową…
Śnieżana zamrugała z niedowierzaniem, a po chwili wybuchnęła śmiechem. Kto by pomyślał, że po jednej rodzinnej awanturze ktoś uzna ją niemal za specjalistkę od relacji z teściową?
— Proszę wejść — powiedziała. — Zaraz nastawię wodę na herbatę. I proszę opowiedzieć wszystko od początku.
