Etap 2. To, czego Danił nie powiedział
Ewa nie odpowiedziała od razu.
Położyła telefon ekranem do dołu i odeszła od okna.
Kilka kroków w stronę kuchni.
Potem z powrotem.
Ruch był bezcelowy.
Prawie mechaniczny.
Ale pomagał nie pozwolić myślom rozbiec się w zbyt wielu kierunkach.
„Są rzeczy, o których Danił jeszcze ci nie powiedział.”
Zdanie wydawało się zbyt precyzyjnie sformułowane, żeby mogło być zwykłą groźbą.
Faina Borisowna nie miała zwyczaju rzucać słów bez znaczenia.
Wolała rozstawiać je przed rozmówcą jak figury na szachownicy i czekać, aż sam zrozumie, że każdy ruch może go coś kosztować.
Ewa ponownie wzięła telefon.
Napisała:
„Co dokładnie?”
Odpowiedź przyszła niemal natychmiast.
„Nie przez telefon.”
Ewa uśmiechnęła się krótko.
Oczywiście.
Dziesięć minut później ktoś zadzwonił do drzwi.
Ewa nawet się nie zdziwiła.
Na korytarzu stała Faina Borisowna.
Tym razem bez płaszcza.
W rękach trzymała niewielką teczkę.
Nie było już pierników.
— Mogę?
— Ostatnim razem weszła pani bez pozwolenia.
— Teraz pytam.
Ewa odsunęła się.
Teściowa weszła do salonu.
Nie usiadła.
Położyła teczkę na stole.
— Danił nie może wiedzieć, że ci to pokazuję.
— To dlaczego mi pani pokazuje?
Faina Borisowna spojrzała na nią długo i ze zmęczeniem.
— Bo chcę zrozumieć, kogo właściwie bronisz. Siebie czy człowieka, którego już nie znasz.
Ewa otworzyła teczkę.
W środku leżały wydruki przelewów bankowych.
Początkowo nie rozumiała, na co patrzy.
Potem rozpoznała swoje nazwisko.
Kwoty nie były ogromne.
Dwadzieścia tysięcy.
Trzydzieści.
Czasami pięćdziesiąt tysięcy rubli.
Różne daty.
Różne tytuły przelewów.
I prawie wszystkie pochodziły z okresu jeszcze przed ich ślubem.
Ewa podniosła wzrok.
— Co to jest?
— Pieniądze Daniła.
— Skąd?
— Ode mnie.
Ewa ponownie spojrzała na dokumenty.
— Pomagała mu pani?
— Nie.
Faina Borisowna zrobiła krótką przerwę.
— Oddawałam pieniądze, które wcześniej ode mnie pożyczył.
Ewa zmarszczyła brwi.
— Na co?
— Na wkład własny do mieszkania.
W pokoju jakby nagle zabrakło powietrza.
— Jakiego mieszkania?
Faina Borisowna nie odpowiedziała.
Zamiast tego wyjęła z teczki kolejny dokument.
Było na nim nazwisko Ewy.
Adres.
Ten sam.
Przez plecy przeszedł jej chłód.
— To niemożliwe.
— Możliwe.
— Sama kupiłam to mieszkanie.
— Tak.
— Wszystkie dokumenty są wystawione na mnie.
— Tak.
— Więc co Danił ma z tym wspólnego?
Faina Borisowna powoli usiadła.
— Właśnie tego ci nie powiedział.
Ewa nadal stała.
— Proszę mówić.
Teściowa spojrzała na zamknięte drzwi sypialni, jakby obawiała się, że syn może nagle wrócić.
— Zanim się poznaliście, Danił pożyczał ode mnie pieniądze. Dużo. Mówił, że chce otworzyć studio, kupić sprzęt, rozpocząć samodzielne życie. Oddałam mu prawie wszystkie swoje oszczędności.
— I?
— Nie otworzył żadnego studia.
— To wiem.
— Nie, Ewa. Znasz tylko połowę.
Faina Borisowna wyjęła ostatni dokument.
— Część tych pieniędzy przeznaczył na spłatę twojej hipoteki.
Ewa zamarła.
W pamięci natychmiast pojawiły się pierwsze miesiące ich znajomości.
Danił był wtedy niezwykle uważny.
Przychodził do niej po pracy.
Przynosił kawę.
Czasami mówił, że chciałby pomóc jej z kredytem hipotecznym.
Ewa zawsze odmawiała.
Lubiła świadomość, że mieszkanie należy wyłącznie do niej.
Że nikt nigdy nie będzie mógł powiedzieć:
„Ja też jestem tutaj właścicielem.”
— To niemożliwe — wyszeptała.
— Sprawdź historię bankową.
— Sprawdzałam.
— Nie tę.
Faina Borisowna wyjęła telefon.
— W dniu, kiedy zrobiłaś wcześniejszą spłatę, na rachunek wpłynęła kwota z innego banku.
Ewa patrzyła na ekran.
Cyfry były znajome.
Pamiętała tamten dzień.
Była przekonana, że wszystko udało się wyłącznie dzięki niej.
Kupiła sobie nawet mały, najprostszy tort.
Wieczorem siedziała długo w kuchni i patrzyła na informację o spłaconej hipotece.
Teraz to wspomnienie wyglądało inaczej.
Jakby ktoś po latach wkleił do starej fotografii obcą postać.
— Dlaczego pani milczała?
— Bo Danił mnie o to poprosił.
— A teraz?
Faina Borisowna odwróciła wzrok.
— Teraz zrozumiałam, że on nie chce połowy mieszkania.
Ewa poczuła nieprzyjemny chłód w dłoniach.
— Więc czego?
Teściowa nie odpowiedziała od razu.
— Całego.
W mieszkaniu zapadła cisza.
Nie zwyczajna.
Głucha.
Nawet odgłos samochodów za oknem jakby się oddalił.
— Chce udowodnić przed sądem, że ma prawo do mieszkania — mówiła dalej Faina Borisowna. — Uważa, że przelewy mogą posłużyć jako dowód jego udziału w zakupie.
Ewa powoli usiadła w fotelu.
— Ale on go nie kupował.
— Formalnie nie.
— A nieformalnie?
— Nieformalnie włożył pieniądze.
Ewa zamknęła oczy.
Właśnie to było najważniejsze.
Nie wyznanie miłości.
Nie strach przed pozostaniem bez domu.
Przygotowanie.
Przez cały ten czas Danił nie próbował po prostu przekonać jej, żeby podarowała mu połowę mieszkania.
Sprawdzał, jak dobrze zna własne dokumenty.
Jak bardzo mu ufa.
Jak łatwo można wywołać w niej poczucie winy.
Wczorajsza rozmowa była tylko próbą.
— Dlaczego mi pani o tym mówi? — zapytała Ewa.
Faina Borisowna długo milczała.
— Bo te pieniądze były moje.
Ewa spojrzała na nią.
— I?
— Nigdy nie dawałam ich Daniłowi po to, żeby inwestował w twoje mieszkanie.
Teściowa zacisnęła usta.
— Dałam mu je na jego życie. A on wykorzystał je inaczej.
— Dlaczego?
Faina Borisowna uśmiechnęła się.
W tym uśmiechu nie było ani ciepła, ani ironii.
— Bo mój syn od bardzo dawna boi się jednej rzeczy.
— Czego?
— Że któregoś dnia wszyscy zrozumieją, jak niewiele osiągnął sam.
