Lucas wpatrywał się w nią.
„Jakie dokumenty?”
Spojrzała na Gérarda, zanim odpowiedziała. To spojrzenie wystarczyło.
Gérard w końcu otworzył skórzaną teczkę i wyjął teczkę, która nie pochodziła ani od notariusza, ani od Claire. Dokument został sporządzony gdzie indziej. Widniało na nim nazwisko Lucasa, a potem Élise. Na górze strony widniały słowa „uznanie małżeństwa”, „tymczasowa reprezentacja” i „umowa cesji”.
Claire szybko go przeczytała. Jej twarz spochmurniała.
„Ten dokument nie ma mocy prawnej w tym kontekście. Ale jego intencja jest jasna. Zmusiłby Élise do przyznania, że zrzeka się prawa do kwestionowania udziałów Lucasa”. A ten dodatek ma na celu upoważnienie Gérarda do reprezentowania firmy w pewnych sprawach.
Élise wpatrywała się w ojczyma.
„Chciałeś, żebym to podpisał, nawet mi tego nie pokazując?”
Gérard w końcu odpowiedział:
„Chciałem, żeby firma mojego syna nie trafiła w ręce ludzi, którzy nie są z nami spokrewnieni.”
Lucas wziął teczkę od Claire. Położył ją przed ojcem.
„Nie próbowałeś chronić mojej firmy. Próbowałeś zawładnąć moim życiem.”
„Jesteś niewdzięczny.”
„Nie. Spóźniłem się.”
Gérard zmarszczył brwi.
„Spóźniony?”
Lucas przedarł pierwszą stronę na pół. Potem drugą. Potem trzecią.
„Powinienem był zamknąć ci drzwi przed nosem na długo, zanim zmusiłeś moją ciężarną żonę do jedzenia śmieci.”
Mireille zaczęła płakać.
„To nie były śmieci…”
„Powinienem był zamknąć drzwi, kiedy kazałeś mojemu synowi spać w pobliżu pralni.”
„Był natarczywy”.
Lucas położył obie dłonie na stole.
„Ma pięć lat”.
Nikt nie odpowiedział.
Spojrzał na Clarę.
„A ty, ty podniosłaś rękę do Elise, bo dziecko chciało zadzwonić do ojca”.
„Nie uderzyłam jej”.
Eliza uniosła głowę.
„Nie. Trzymałaś mnie tak mocno, że bałam się, że upadnę. I uśmiechnęłaś się”.
Klara odwróciła wzrok.
To był pierwszy raz, kiedy Lucas słyszał Elise mówiącą bez przeprosin. Jej głos drżał, ale nie zniknęła. Położyła dłoń na brzuchu.
„Wmówiłaś mi, że jeśli się poskarżę, Lucas straci kontrakt”. Wykorzystałaś jego pracę, żeby mnie uciszyć. Wykorzystałaś Noaha, żeby mnie zawstydzić. Użyłaś słowa „rodzina”, żeby usprawiedliwić swoje okrucieństwo.
Mireille wciąż płakała, ale jej łzy nie wypełniały już pokoju. Wydawały się małe, bezużyteczne.
Lucas zwrócił się do Maître Roussela.
„Gdzie mam podpisać?”
Gérard zerwał się na równe nogi.
„Jeśli podpiszesz, możesz o nas zapomnieć”.
Lucas wziął długopis.
„Właśnie o to chodzi”.
Podpisał.
Élise podpisała niezbędne potwierdzenia odbioru. Claire odłożyła dokumenty. Maître Roussel sprawdzała każdą stronę z rozmyślną powolnością kogoś, kto wiedział, że ta chwila zmieni rodzinę.
Na zewnątrz, na chodniku, Gérard dogonił Lucasa przy samochodzie.
„Niszczysz swoją rodzinę dla kobiety”.
Lucas otworzył drzwi samochodu Élise.
„Moje są w tym samochodzie, u sąsiada i w łonie mojej żony”.
Mireille otarła policzki.
„Jesteśmy twoimi rodzicami”.
„Wczoraj patrzyłeś, jak mój syn jadł czerstwy chleb”.
„On nie jest…”
Lucas odwrócił się gwałtownie.
„Koniec”.
Mireille zamilkła.
„Proszę” – powiedział. „Nawet ty wiesz, że ten wyrok jest brzydki”.
Wrócili do domu przed południem. Lucas wezwał ślusarza, a następnie poprosił rodziców i Clarę o zabranie swoich rzeczy pod nadzorem. Clara protestowała, Mireille zażądała kilku kuchennych przedmiotów, „których używała”, a Gérard próbował zabrać teczkę z biura.
Lucas zablokował mu drogę.
„Odłóż to”.
„To rodzinne dokumenty”.
„To moje biuro”.
Gérard odłożył teczkę z furią i powolnością.
Kamery nie zgasły.
Noah, który wrócił od sąsiada, stał na schodach. Patrzył, jak Mireille przechodzi obok z walizką.
Uniosła na niego wzrok. Przez chwilę Lucas myślał, że zamierza go przeprosić.
„Mam nadzieję, że jesteś zadowolony” – powiedziała.
Noah opuścił głowę.
