— Co ty tutaj robisz? — zacisnęłam dłoń na drzwiach tak mocno, że aż zabolały mnie palce. — Przez pięć lat nie pamiętałaś, gdzie mieszkamy, a teraz nagle wróciłaś?
Stała na progu. Wala. Moja była synowa, którą wykreśliłam ze swojego życia dokładnie tego dnia, kiedy spakowała dwie torby i odeszła od Artioma. Teraz wyglądała tak, jakby ostatnie lata wcale jej nie oszczędzały. Miała na sobie tanią, rozpiętą kurtkę, dżinsy przetarte niemal do dziur, a włosy niedbale związane w kucyk.
Tylko oczy pozostały takie same. Te same, które kiedyś patrzyły na mnie z nadzieją, gdy po raz pierwszy przekroczyła próg naszego mieszkania.
— Tamaro Wiktorowna, muszę porozmawiać z Artiomem.
Roześmiałam się. Naprawdę. Prosto w jej twarz.
— Z Artiomem? Poważnie? Zostawiłaś go pięć lat temu! Odeszłaś, kiedy jego firma upadła i został praktycznie bez pieniędzy. A teraz nagle wracasz?
— Ja nie…
— Milcz! — zrobiłam krok w jej stronę, a ona się cofnęła. — Wiesz, ile wtedy pił? Ile nocy nie spał? Złamałaś go. Rozumiesz? To ja zbierałam go kawałek po kawałku. Ja, nie ty.
Wala zacisnęła usta. W jej spojrzeniu na moment pojawiło się coś trudnego do odczytania. Uraza? Złość? A może zwykłe zmęczenie.
— Czy mogę chociaż wyjaśnić?
— Wynoś się stąd! — uniosłam rękę, a ona gwałtownie się odsunęła. — Zostawiłaś mojego syna pięć lat temu bez grosza, a teraz przychodzisz tutaj jak gdyby nigdy nic!
Zatrzasnęłam drzwi. Serce waliło mi gdzieś w gardle, dłonie drżały. Minęło pięć lat, ale gniew nie zniknął. Wręcz przeciwnie. Przez cały ten czas tylko narastał.
Poszłam do kuchni, nalałam sobie wody i wypiłam szklankę jednym haustem. Potem drugą. W mieszkaniu panowała cisza. Artiom wyjechał na spotkanie z inwestorami. Nowy projekt, nowe plany, nowa nadzieja. Po wszystkim, co przeszedł, wreszcie znów zaczynał stawać na nogi.
Bez niej.
Telefon zawibrował na stole. Wiadomość przyszła od Swiety, sąsiadki z czwartego piętra.
„Tamara, dzieje się tu coś dziwnego. Przyjdź, jeśli możesz”.
Swieta nie należała do kobiet, które panikują bez powodu. Narzuciłam kardigan i wyszłam na klatkę schodową. W powietrzu unosił się zapach świeżej farby. Remont nareszcie został doprowadzony do końca.
Weszłam na czwarte piętro. Swieta otworzyła drzwi niemal natychmiast, jakby czekała tuż za nimi.
— Szybko, wejdź — powiedziała, rozglądając się po korytarzu. — Nie uwierzysz, co się dzieje.
— Co się stało?
Wciągnęła mnie do mieszkania i zamknęła drzwi na wszystkie zamki.
— Pamiętasz Walentynę? Twoją synową?
Coś ścisnęło mnie w środku.
— Byłą synową. Co z nią?
— Mieszka na pierwszym piętrze. W mieszkaniu numer czterdzieści dwa. Od mniej więcej trzech miesięcy.
Zamarłam.
— Co?
— Mówię poważnie. Sama widziałam, jak tam wchodzi. Na początku jej nie poznałam. Schudła, zmieniła się, ale to na pewno ona.
Przez trzy miesiące mieszkała w naszym budynku i ani razu na siebie nie wpadłyśmy?
— Jesteś pewna?
— Absolutnie.
Swieta wyjęła telefon i pokazała mi zdjęcie.
— Zrobiłam je wczoraj przypadkiem. Spójrz.
Na ekranie zobaczyłam Walę wychodzącą z budynku. Ta sama znoszona kurtka, te same związane włosy. Tylko jej twarz wyglądała zupełnie inaczej niż rano, gdy stała pod moimi drzwiami. Nie było na niej niepewności. Raczej zdecydowanie.
— Dlaczego wcześniej mi nie powiedziałaś?
Swieta wzruszyła ramionami.
— Pomyślałam, że może się pogodziliście. Nie chciałam się wtrącać. Ale wczoraj wieczorem słyszałam, jak rozmawiała przez telefon na klatce schodowej. Mówiła tak głośno, że wszystko było słychać.
— Co mówiła?
— Coś o pieniądzach. O jakimś planie. I o Artiomie. Powiedziała: „On nic nie wie. Wszystko idzie zgodnie z planem”.
Świat jakby się przechylił. Usiadłam na kanapie, bo nogi nagle odmówiły mi posłuszeństwa.
— Jakim planem?
— Nie mam pojęcia. Ale brzmiało to podejrzanie. Uznałam, że powinnaś wiedzieć.
Wróciłam do mieszkania jak we mgle. Usiadłam w kuchni i przez dłuższą chwilę patrzyłam przed siebie. Wala mieszkała piętro niżej. Od trzech miesięcy. A dziś rano przyszła do mnie.
Po co?
Telefon znowu zawibrował. Tym razem napisał Artiom.
„Mamo, spotkanie poszło świetnie! Inwestorzy są gotowi wejść w projekt. Wieczorem wszystko opowiem. Kocham cię”.
Wpatrywałam się w ekran i czułam narastający niepokój. Nowy projekt Artioma, inwestorzy, duże pieniądze, a w tym samym czasie pojawia się Wala.
Przypadek?
Nie wierzyłam w przypadki.
Była synowa mieszkała piętro niżej
Postanowiłam działać. Ubrałam się cieplej, wzięłam torebkę i zeszłam na pierwsze piętro, pod drzwi mieszkania numer czterdzieści dwa. Zwyczajne drzwi, żadnych szczególnych oznaczeń. Przyłożyłam ucho. Cisza.
Albo nikogo nie było, albo nikt nie chciał dać znaku swojej obecności.
Na swoim stanowisku siedziała jak zawsze portierka, Galina Stiepanowna. Podeszłam do niej i spróbowałam zachować spokojny ton.
— Galina, kto mieszka w czterdziestym drugim?
— Nowa lokatorka. Wynajmuje. Taka cicha, spokojna. Chyba ma na imię Walentyna.
— Mieszka sama?
— Chyba tak. Chociaż… — Galina Stiepanowna pochyliła się w moją stronę. — Wczoraj przyszedł do niej jakiś mężczyzna. Wysoki, w garniturze. Siedział u niej może czterdzieści minut.
— Jak wyglądał?
— Około czterdziestki. Ciemne włosy, krótko i schludnie obcięte. Wyglądał na kogoś z pieniędzmi. Takiego, który jeździ drogim samochodem.
Wyszłam przed budynek. Zimne powietrze uderzyło mnie w twarz i trochę mnie otrzeźwiło. Musiałam myśleć logicznie. Wala nie pojawiła się tutaj bez powodu. Byłam przekonana, że jej powrót ma coś wspólnego z Artiomem i jego nowym przedsięwzięciem.
Tylko co dokładnie planowała?
Wyjęłam telefon i zadzwoniłam do Kostii, dawnego przyjaciela mojego zmarłego męża. Pracował w prywatnej agencji detektywistycznej.
— Kostia, tu Tamara. Potrzebuję twojej pomocy. Pilnie.
— Tamara? Coś się stało?
— Muszę sprawdzić jedną osobę. Walentynę Sokołową. Moją byłą synową.
Zapadła krótka cisza.
— Tę, która odeszła od Artioma?
— Właśnie ją. Wróciła. Mieszka w naszym budynku, piętro niżej. I coś planuje.
— Przyjedź do biura. Porozmawiamy.
Zamówiłam taksówkę. Przez całą drogę patrzyłam przez okno, właściwie niczego nie widząc. W głowie wciąż słyszałam te same słowa: „Wszystko idzie zgodnie z planem”, „On nic nie wie”.
Artiom rzeczywiście niczego nie wiedział. Nawet tego, że jego była żona mieszkała w tym samym budynku.
Biuro Kostii znajdowało się w starym budynku niedaleko Sadowego Kolca. Weszłam na trzecie piętro. W niewielkim pomieszczeniu stały dwa biurka, a w rogu ekspres do kawy.
— Opowiadaj — powiedział Kostia, wskazując mi fotel.
Przekazałam mu wszystko: poranną wizytę Wali, podsłuchaną przez Swietę rozmowę oraz historię mężczyzny w garniturze.
— Rozumiem — powiedział, zapisując coś w notesie. — Daj mi kilka dni. Sprawdzę, czym się zajmuje i z kim się spotyka. Jeśli naprawdę dzieje się coś podejrzanego, dowiemy się.
— Tylko proszę, szybko.
Do domu wróciłam dopiero wieczorem. Artiom siedział w kuchni z laptopem, przeglądając dokumenty.
— Mamo, gdzie byłaś? — zapytał z uśmiechem.
— Miałam kilka spraw. Jak spotkanie?
— Świetnie! Pojutrze podpisujemy umowę. Inwestorzy chcą włożyć dwa miliony. Wyobrażasz sobie? Firma znowu stanie na nogi.
Patrzyłam na jego szczęśliwą twarz, a mnie robiło się coraz zimniej.
Dwa miliony.
Kwota wystarczająco duża, aby komuś zależało na nieuczciwej grze.
— Kto jest inwestorem?
— Jeden człowiek. Igor Siemionowicz Wołkow. Poważny biznesmen, działa w nieruchomościach. Polecił mi go Grigorij.
— Grigorij?
— Grigorij Matwiejew. Mój dawny znajomy. Był przecież na naszym ślubie. Studiowaliśmy razem.
Pamiętałam Grigorija. Nigdy go nie lubiłam. Zawsze wydawał mi się śliski, z wiecznym uśmiechem i spojrzeniem, któremu nie ufałam.
— Kiedy was poznał?
— Jakieś trzy miesiące temu. Dlaczego pytasz?
Trzy miesiące.
Dokładnie tyle czasu Wala mieszkała w naszym domu.
— Tak tylko pytam.
Artiom wrócił do dokumentów. Ja zamknęłam się w swoim pokoju, wyjęłam telefon i napisałam do Kostii:
„Sprawdź również Igora Siemionowicza Wołkowa. To inwestor Artioma. I Grigorija Matwiejewa”.
Odpowiedź przyszła po chwili.
„Przyjąłem”.
Tej nocy prawie nie spałam. Obracałam się z boku na bok i zastanawiałam, czy przypadkiem nie przesadzam. Może Wala rzeczywiście chciała tylko porozmawiać? Może sama połączyłam ze sobą rzeczy, które nie miały żadnego związku?
Rano moje wątpliwości zaczęły znikać.
Wyszłam do sklepu po chleb. Wracając, zobaczyłam Walę przed budynkiem. Rozmawiała z wysokim, ciemnowłosym mężczyzną w garniturze. Dokładnie takim, jakiego opisywała Galina Stiepanowna.
Schowałam się za rogiem i obserwowałam.
Wala mówiła coś żywo, gestykulując. Mężczyzna słuchał i kiwał głową. Po chwili wyjął kopertę i podał jej. Wala szybko schowała ją do torby. Mężczyzna odwrócił się i ruszył w stronę czarnego SUV-a.
Zapamiętałam numer rejestracyjny.
Poczekałam, aż Wala zniknie w budynku, po czym jak najszybciej wróciłam do mieszkania.
Zadzwoniłam do Kostii.
— Zapisuj numer samochodu.
Podałam mu rejestrację.
— To ten mężczyzna, który ją odwiedza.
— Dobrze. Sprawdzę.
Po około godzinie Kostia oddzwonił.
— Tamara, lepiej usiądź. Samochód jest zarejestrowany na Igora Siemionowicza Wołkowa.
Poczułam lodowaty dreszcz.
— Tego samego, który inwestuje w firmę Artioma?
— Tego samego. I jest coś jeszcze. Wołkow i Walentyna znali się już wcześniej. Trzy lata temu pojawili się razem w sprawie dotyczącej oszustwa na rynku nieruchomości. Sprawę zamknięto, ale ich nazwiska się tam pojawiały.
— Czyli się znają?
— I to dobrze. Według informacji, do których dotarłem, Walentyna miała dla niego pracować. Pomagała zdobywać zaufanie ludzi przed podejrzanymi transakcjami.
Ścisnęłam telefon tak mocno, że pobielały mi knykcie.
— Czyli od początku…
— Na razie mamy poszlaki. Potrzebujemy twardych dowodów. Bez nich możemy tylko podejrzewać, że obecna sytuacja jest częścią większego planu.
— Co mam zrobić?
— Trzeba zdobyć dowód bezpośrednio od nich. Mam pewien pomysł, ale będzie wymagał ostrożności.
Wysłuchałam jego planu. Wiedziałam, że sytuacja jest ryzykowna, ale Artiom miał podpisać umowę już pojutrze.
— Dobrze. Działamy.
