— Gdzie właściwie podziewa się twój mąż? — Raisa Siergiejewna chodziła po salonie, a jej obcasy rytmicznie uderzały o parkiet. — Wiecznie go nie ma, kiedy jest potrzebny! A ty urządziłaś tu taki bałagan. Spójrz tylko na siebie!
Nastia siedziała na kanapie. W kieszeni szlafroka ściskała w dłoni włączony dyktafon. Nagranie trwało już drugą minutę.
W sąsiednim pokoju spał jej mały syn. Teściowa pojawiła się bez zapowiedzi, jak zwykle. Było około dziewiątej wieczorem, kiedy po prostu otworzyła drzwi własnym kluczem i weszła do mieszkania.
— Raiso Siergiejewno, umawiałyśmy się, że będzie pani uprzedzać o swoich wizytach…
— Umawiałyśmy się! — przerwała jej teściowa i zatrzymała się przy fotelu, opierając dłonie na jego oparciu. — Mieszka tutaj mój syn, jeśli zapomniałaś. A mieszkanie jest nasze. Mogę przychodzić, kiedy tylko zechcę.
Nastia nic nie odpowiedziała. Wiedziała już, że kłótnia nie ma sensu. Pięć lat małżeństwa nauczyło ją wielu rzeczy, ale przede wszystkim tego, kiedy lepiej milczeć.
Raisa Siergiejewna jakby czekała na awanturę. Dawniej Nastia próbowała się tłumaczyć, odpowiadała na zaczepki i broniła własnego zdania. Teraz miała inny cel. Potrzebowała dowodów.
— Dziecko śpi? — ton teściowej na moment złagodniał.
— Tak. Położyłam Timofieja o ósmej.
— Za wcześnie. Już go rozpieściłaś. Wyrośnie ci marudny.
Nastia patrzyła na kobietę, która ani razu nie została sama z wnukiem. Kiedy Timofiej miał trzy miesiące, a Nastię z powodu zaostrzenia dolegliwości przyjęto do szpitala, Raisa Siergiejewna stanowczo odmówiła pomocy.
„Mam własne życie. Swoje dzieci już wychowałam” — powiedziała wtedy.
Sytuację uratowała przyjaciółka matki Nastii, która przyjechała z Woroneża na dwa tygodnie.
— On nie jest marudny — odpowiedziała spokojnie Nastia. — Po prostu ząbkuje.
— Zęby! Zawsze masz jakieś wymówki. Raz zęby, raz brzuszek, potem jeszcze coś innego. Ja wychowałam trzech i żaden ciągle nie marudził.
„Wychowałam trzech” było ulubionym argumentem Raisy Siergiejewny. Miała trzech synów i z dumą przypominała, że wszyscy odnieśli zawodowy sukces.
Najstarszy był dyrektorem oddziału banku, średni właścicielem firmy budowlanej, a najmłodszy, Kirył, mąż Nastii, kierował działem sprzedaży w dużej firmie.
Teściowa uwielbiała przedstawiać siebie jako matkę, która sama doprowadziła synów do sukcesu. Tyle że większość obowiązków związanych z ich wychowaniem przejęła kiedyś babcia. Raisa Siergiejewna była skupiona przede wszystkim na karierze. Pracowała jako kierowniczka działu kadr w fabryce, później została zastępczynią dyrektora, a następnie awansowała jeszcze wyżej.
Była kobietą zdecydowaną, chłodną i przyzwyczajoną do osiągania własnych celów.
— Znowu chodzisz w szlafroku? — skrzywiła się. — Kirył wróci z pracy, a ty wyglądasz jak… jakaś sprzątaczka.
Nastia przełknęła ślinę. Dyktafon nadal nagrywał.
— Sprzątałam dzisiaj i gotowałam. Timofiej prawie cały dzień chciał być na rękach, bo bolą go zęby. Nie zdążyłam się przebrać.
— Nie zdążyłaś! — Raisa Siergiejewna machnęła ręką. — W twoim wieku pracowałam na dwóch etatach, wychowywałam trójkę dzieci i zawsze wyglądałam jak należy. A ty? Masz jedno dziecko i nawet z tym sobie nie radzisz!
Nastia poczuła dobrze znany ucisk w środku. Wiedziała, jak wyglądają takie wizyty. Najpierw drobne uwagi, później coraz bardziej bolesne komentarze, aż w końcu dochodziło do otwartego poniżania.
Tym razem jednak nie zamierzała się bronić. Chciała, żeby teściowa mówiła dalej.
— Gdzie jest Kirył? — ponownie zapytała Raisa Siergiejewna. — Dlaczego o dziewiątej wieczorem nie ma go w domu?
— Został dłużej w pracy. Kończą raport kwartalny.
— Raport — przeciągnęła teściowa, a w jej głosie pojawiła się nieprzyjemna nuta. — Wiesz, Nasteńko, mężczyźni zostają dłużej w pracy z różnych powodów. Powinnaś bardziej o siebie dbać. Dawno patrzyłaś w lustro?
To zabolało dokładnie tak, jak miało zaboleć.
Po porodzie Nastia przybrała na wadze i nie udało jej się jeszcze wrócić do dawnej sylwetki. Nie miała czasu na siłownię, brakowało jej również energii. Kirył twierdził, że mu to nie przeszkadza, ale jego matka regularnie przypominała Nastii o dodatkowych kilogramach.
— Staram się — odpowiedziała cicho.
— Starasz się? — prychnęła Raisa Siergiejewna. — Siedzisz w domu i oglądasz telewizję. Postaraj się bardziej, bo mąż odejdzie do innej. I słusznie zrobi.
Nastia zacisnęła dłonie. Dyktafon w kieszeni był cały czas włączony.
— Raiso Siergiejewno, po co właściwie pani przyjechała? Jeśli potrzebuje pani czegoś od Kiryła, proszę do niego zadzwonić.
— A więc tak! — teściowa wyprostowała się. — Wyrzucasz mnie z domu? Z mieszkania mojego syna?
— Nikogo nie wyrzucam. Mam po prostu swoje obowiązki. Timofiej może się obudzić…
— Obowiązki! — Teściowa podeszła do okna i spojrzała na zaśnieżone podwórko. — Posłuchaj, Nastia. Spotkałam dziś Wierę Iwanownę. Pamiętasz ją? Mieszka w sąsiedniej klatce. Opowiedziała mi coś ciekawego.
Nastia znieruchomiała. Wiera Iwanowna była znana w okolicy z tego, że wiedziała niemal wszystko o wszystkich.
— Co powiedziała?
— Że w piątek około jedenastej wieczorem twój mąż przyjechał z jakąś dziewczyną. Siedzieli razem w samochodzie przez jakieś dwadzieścia minut i rozmawiali.
Nastii zrobiło się zimno. Kirył rzeczywiście wrócił w piątek późno. Powiedział wtedy, że był na spotkaniu firmowym. Nie przywiązała do tego większej wagi.
— To…
— To co? — Raisa Siergiejewna odwróciła się z wyraźnym zadowoleniem na twarzy. — Nawet o tym nie wiedziałaś, prawda? Widzisz, do czego doprowadziła twoja głupota?
Nastia podniosła się z kanapy. Nogi miała miękkie, ale zmusiła się, by stać prosto.
— Raiso Siergiejewno, nie rozumiem, dlaczego mi pani o tym mówi. Chce nas pani skłócić?
— Chcę otworzyć ci oczy! — Teściowa podeszła bliżej. — Zniszczyłaś mojego syna swoją głupotą! Był ambitny, zdolny i miał przed sobą przyszłość. Ożenił się z tobą i co? Od pięciu lat stoi w miejscu. Jego kariera się nie rozwija. A wiesz dlaczego? Bo jesteś balastem! Ciągniesz go w dół!
Nastia poczuła, że właśnie na te słowa czekała.
— Jestem balastem?
— Tak! — Raisa Siergiejewna mówiła coraz głośniej. — Mógł ożenić się z córką Smirnowa. Wiesz w ogóle, kim on jest? Właścicielem sieci sklepów! A wybrał ciebie, dziewczynę ze zwyczajnej rodziny. Kim jest twój ojciec? Emerytowanym inżynierem? A matka nauczycielką? Żadnych znajomości, żadnych możliwości!
Nastia słuchała. Każde słowo zostawało zapisane.
Nastia wiedziała o zdradzie więcej, niż sądzili
— Wie pani, Raiso Siergiejewno — zaczęła powoli — ja również coś wiem. O piątku.
Teściowa spojrzała na nią uważniej. W głosie synowej pojawiła się pewność, której wcześniej niemal nie słyszała.
— Co wiesz?
— Wiem, że dziewczyna ma na imię Swietłana. Ma dwadzieścia siedem lat. Pracuje w centrali firmy, w dziale marketingu.
Nastia wyjęła telefon i otworzyła galerię.
— Tutaj wychodzą razem z restauracji przy Twerskiej. To było w środę. A tutaj jest sobota, kiedy Kirył powiedział mi, że jedzie do Maksima na działkę.
Raisa Siergiejewna zbladła. Wzięła telefon i zaczęła przeglądać zdjęcia.
Na fotografiach był Kirył i szczupła blondynka. Trzymali się za ręce. Całowali się przy jego samochodzie. Na innym zdjęciu wchodzili do budynku przy Kutuzowskim.
— Skąd… jak ty…
— Nie jestem tak głupia, jak pani sądzi — odpowiedziała Nastia, zabierając telefon. — Zauważyłam coś już miesiąc temu. Obce perfumy na jego koszuli. Rachunki z restauracji, w których nigdy razem nie byliśmy. Coraz częstsze nadgodziny i wyjazdy w weekendy bez jasnego wyjaśnienia.
— I nic nie mówiłaś?
— Zbierałam informacje.
Nastia podeszła do stołu i nalała sobie wody z karafki. Ręce lekko jej drżały.
— Wynajęłam prywatnego detektywa. Pracował przez dwa tygodnie. Tutaj jest jego raport.
Podała teściowej teczkę.
Raisa Siergiejewna otworzyła ją i szybko zaczęła czytać.
— Boże…
— Jest tam wszystko. Gdzie się spotykali, kiedy i ile razy. Wynajmowali nawet wspólnie mieszkanie. Na razie na krótki okres, ale planowali wynająć je na dłużej.
Nastia napiła się wody.
— Wie pani, co jest najciekawsze? Detektyw ustalił też, jak się poznali. Swietłana zaczęła pracę w firmie pół roku temu. A wie pani, kto ją polecił i osobiście przekazał jej CV dyrektorowi?
Zapadła cisza.
— Pani, Raiso Siergiejewno. To córka pani znajomej Tatiany, z którą chodzi pani do klubu fitness.
Teściowa gwałtownie podniosła głowę.
— To nieprawda!
— Prawda.
Nastia pokazała kolejny dokument.
— Jest też korespondencja Swietłany z matką. Napisała, że była pani dla niej bardzo miła, przedstawiła ją swojemu synowi i powiedziała, że jego żona zupełnie do niego nie pasuje.
— Ja tylko pomogłam dziewczynie znaleźć pracę! — Raisa Siergiejewna zerwała się z fotela. — To niczego nie oznacza!
— Jest jeszcze więcej. Swietłana napisała, że powiedziała jej pani, iż Kirył i tak rozwiedzie się ze mną, że od dawna go pani do tego namawia i że ona byłaby dokładnie taką kobietą, jakiej potrzebuje dla rozwoju swojej kariery.
Twarz Raisy Siergiejewny zrobiła się czerwona.
— Szpiegowałaś moją korespondencję?
— Jej korespondencję — poprawiła ją Nastia. — Detektyw wykonał swoją pracę. Śledztwo kosztowało pięćdziesiąt tysięcy. Odłożyłam je ze stu tysięcy, które dała pani Timofiejowi na urodziny. Powiedziała pani wtedy, żebyśmy wydali te pieniądze na wnuka. Tak właśnie zrobiłam. Wydałam je na jego przyszłość.
Raisa Siergiejewna zaczęła nerwowo chodzić po pokoju.
— Nie rozumiesz! Chciałam dla syna jak najlepiej! Swietłana pochodzi z naszego środowiska, jej ojciec…
— Jest właścicielem sieci aptek. Wiem — odpowiedziała Nastia. — Pieniądze, kontakty, perspektywy. Wszystko to, czego według pani nie mam. Postanowiła pani zapewnić Kiryłowi lepszą przyszłość. Tylko zapomniała pani zapytać, czy on w ogóle tego chce.
— Oczywiście, że chce! Sam mówił, że ma dość tego życia, że ma dość…
— Mnie?
Nastia uśmiechnęła się gorzko.
— Naprawdę uważa pani, że on sam to mówił? Czy może to pani podsuwała mu te myśli?
Teściowa zamilkła.
— Dowiedziałam się jeszcze czegoś — ciągnęła Nastia. — Kirył wcale nie zamierza się rozwodzić. Swietłanie obiecuje, że zrobi to lada chwila. Tymczasem kupił bilety na nasz rodzinny urlop w Turcji w lipcu. Już za niego zapłacił. Dla naszej trójki: dla mnie, dla niego i dla Timofieja.
— Kłamiesz!
— Mam potwierdzenie z jego poczty.
Nastia pokazała zrzut ekranu.
— Chce zachować rodzinę i jednocześnie nie stracić kochanki. Wygodne rozwiązanie, prawda?
Raisa Siergiejewna ponownie usiadła. Po raz pierwszy odkąd Nastia ją znała, wyglądała na naprawdę zagubioną.
— Czego chcesz?
— Chcę, żeby przestała pani przychodzić do tego mieszkania bez zapowiedzi. Chcę, żeby przestała mnie pani pouczać. I chcę, żeby powiedziała pani Swietłanie prawdę: Kirył ją oszukuje.
— Nigdy!
— W takim razie zrobię to sama. Mam jej numer. Mam też numer jej matki, Tatiany. Ciekawe, czy wie, że jej córka spotyka się z żonatym mężczyzną i że właśnie pani ich ze sobą poznała.
— Nie odważysz się!
— Odważę się.
Nastia usiadła na kanapie.
— Przez pięć lat znosiłam pani uwagi, pouczanie i poniżanie. Milczałam, ponieważ kochałam Kiryła. Myślałam, że trzeba ratować rodzinę, szczególnie dla dziecka. Teraz jednak rozumiem, że to nie ja ją zniszczyłam.
— Bzdury!
— Chciała pani idealnej synowej. Bogatej, z odpowiednimi kontaktami i pasującej do pani wyobrażeń. Ja nie spełniałam tych oczekiwań, więc postanowiła pani znaleźć zastępstwo. Poznała pani swojego syna z inną kobietą i popchnęła ich ku sobie.
Teściowa zacisnęła usta.
— Tylko czegoś pani nie przewidziała — kontynuowała Nastia. — Kirył nie odejdzie ode mnie z własnej inicjatywy. W domu ma porządek, obiad i syna. Swietłana jest dla niego emocją i ucieczką od codzienności. Nie chce podejmować trudnych decyzji.
— Skąd możesz to wiedzieć?
— Znam go. Jesteśmy razem od pięciu lat. On unika konfliktów. Nie zdecyduje się łatwo na głośne rozstanie.
Nastia wstała.
— A teraz proszę wyjść. I zostawić klucz do naszego mieszkania.
— Co?!
— Słyszała pani. Proszę położyć klucz na stole i wyjść. W przeciwnym razie natychmiast dzwonię do Tatiany.
Nastia znalazła kontakt w telefonie. Palec zatrzymał się nad przyciskiem połączenia.
Raisa Siergiejewna długo na nią patrzyła. W końcu sięgnęła do torebki, wyjęła pęk kluczy i odpięła jeden z nich.
Rzuciła go na stół.
— Jeszcze tego pożałujesz — powiedziała przez zaciśnięte zęby.
— Być może — odpowiedziała Nastia. — Ale wtedy będzie to moja decyzja. Moje życie.
Teściowa odwróciła się i wyszła.
Drzwi zatrzasnęły się, a w salonie zapadła cisza.
Dopiero wtedy Nastii naprawdę zaczęły drżeć ręce. Nogi odmówiły jej posłuszeństwa. Usiadła na kanapie, wyjęła dyktafon z kieszeni i zatrzymała nagranie.
Czterdzieści trzy minuty.
Wszystko zostało zapisane.
