Ponownie rozległo się pukanie.
— Irino Aleksandrowno! Dzwonili z recepcji. Klienci przyjechali wcześniej i chcieliby rozpocząć prezentację za czterdzieści minut.
— Dobrze — odpowiedziała.
Następnie spojrzała na męża.
— Podejmij decyzję, Dima. Teraz.
Przez chwilę siedział bez ruchu. W końcu odwrócił się w stronę komputera, otworzył plik z obliczeniami i zaczął szybko poprawiać kolejne liczby.
Po piętnastu minutach odsunął się od monitora.
— Gotowe. To są prawidłowe dane. Wszystko zostało policzone według standardowej metody, z uwzględnieniem sezonowości i wcześniejszej dynamiki.
Irina dokładnie przejrzała nowe obliczenia. Tym razem wszystko się zgadzało.
— Dziękuję — powiedziała, zapisując plik. — Dodam je do prezentacji.
Gdy miała odejść, Dima złapał ją za rękę.
— Poczekaj. Chciałbym sam przedstawić tę część, jeśli nie masz nic przeciwko temu.
— Oczywiście. To twoja praca. Masz pełne prawo ją zaprezentować.
Razem zeszli do sali konferencyjnej. Przy wejściu czekała na nich Olesia Walentynowna.
— Mamo? — zdziwił się Dima. — Co ty tutaj robisz?
— Umówiłam się z dyrektorem, że będę mogła uczestniczyć w prezentacji — odpowiedziała z uśmiechem. — Chcę zobaczyć, jak moja synowa radzi sobie z nowymi obowiązkami.
Irina poczuła, jak całe jej ciało się napina. Spojrzała na męża. Dima był blady i mocno ściskał teczkę z dokumentami.
— Proszę wejść — powiedziała sekretarka, otwierając drzwi sali konferencyjnej. — Wszystko jest gotowe.
Klienci zajmowali już miejsca przy długim stole. Byli to przedstawiciele trzech dużych firm, a od ich decyzji zależała przyszłość projektu.
Dyrektor przywitał pracowników skinieniem głowy. Olesia Walentynowna usiadła w dalszej części sali i demonstracyjnie wyjęła notes.
Irina uruchomiła projektor i otworzyła prezentację. Kątem oka widziała, jak teściowa coś zapisuje, lecz zmusiła się, by nie zwracać na nią uwagi.
— Szanowni państwo, przygotowaliśmy szczegółową analizę projektu. Zacznijmy od ogólnych wskaźników.
Pierwsza część prezentacji przebiegła bez problemów. Klienci uważnie słuchali, zadawali pytania i reagowali na przedstawiane dane.
Wreszcie przyszła kolej na część finansową — dokładnie tę, za którą odpowiadał Dima.
— A teraz mój kolega przedstawi państwu obliczenia dotyczące ekonomicznej efektywności projektu — powiedziała Irina, przekazując głos mężowi.
Dima wstał.
Zaledwie godzinę wcześniej poprawiał te same obliczenia, usuwając błędy, które sam wcześniej wprowadził. Irina przez moment zastanawiała się, jak zachowa się teraz.
Olesia Walentynowna pochyliła się lekko do przodu i wpatrywała w syna.
— Dziękuję, Irino Aleksandrowno — zaczął oficjalnie Dima. — Przygotowałem szczegółową analizę.
Przełączył slajd i zaczął mówić.
Jego głos był pewny. Wyjaśniał każdą liczbę rzeczowo i profesjonalnie. Znów był tym Dimą, którego Irina znała od lat — człowiekiem zaangażowanym w pracę i doskonale rozumiejącym to, czym się zajmuje.
Klienci zadawali kolejne pytania, a on odpowiadał bez zawahania, przywołując dodatkowe dane i odnosząc je do wcześniejszych okresów.
Irina patrzyła na niego z dumą. Właśnie takiego Dimę poznała cztery lata wcześniej — inteligentnego, skupionego i naprawdę zafascynowanego swoją pracą.
Olesia Walentynowna przestała pisać w notesie. Po prostu słuchała.
Po zakończeniu prezentacji kilku klientów podeszło do Dimy, by zadać mu dodatkowe pytania. Pokazywał im kolejne wykresy i szczegółowo objaśniał obliczenia.
— Świetna robota — powiedział dyrektor, ściskając najpierw dłoń Iriny, a później Dimy. — Bardzo profesjonalna prezentacja. Myślę, że kontrakt mamy w kieszeni.
Olesia Walentynowna powoli podeszła do pracowników.
— Synku — powiedziała do Dimy — nie miałam pojęcia, że aż tak dobrze orientujesz się w tych liczbach. To było naprawdę imponujące.
— Dziękuję, mamo.
Dima wziął Irinę za rękę.
— Ale bez kierowniczki projektu nie poradzilibyśmy sobie. Irina zebrała zespół, poukładała procesy i wszystko zorganizowała.
Olesia Walentynowna przeniosła wzrok na synową.
— Tak — odpowiedziała po chwili. — Widzę.
Kiedy klienci i pozostali pracownicy opuścili salę, zostali w niej tylko we troje.
— Irina — odezwała się teściowa.
Po raz pierwszy od dawna zwróciła się do niej po imieniu, bez protekcjonalnego „synowo”.
— Muszę przyznać, że się myliłam.
— W czym dokładnie? — zapytała spokojnie Irina.
— We wszystkim — odpowiedziała Olesia Walentynowna, siadając na brzegu stołu. — Myślałam, że wykorzystujesz mojego syna. Byłam przekonana, że dostałaś to stanowisko niesłusznie. Ale dzisiaj zobaczyłam, jak razem pracujecie. Zobaczyłam, że potraficie się uzupełniać.
— Olesio Walentynowno, nigdy nie próbowałam być ponad Dimą. Po prostu wykonywałam swoją pracę. A kiedy się poznaliśmy, nawet nie wiedziałam, kim są jego rodzice.
— A ja byłam pewna, że wszystko zaplanowałaś — przyznała teściowa. — Że celowo zainteresowałaś się chłopakiem z zamożnej, wpływowej rodziny.
— Mamo — odezwał się nagle Dima, mocniej ściskając dłoń żony. — Muszę ci coś powiedzieć. Dzisiaj rano próbowałem doprowadzić do porażki Iriny. Przygotowałem błędne obliczenia, żeby jej prezentacja się nie udała.
Olesia Walentynowna patrzyła na niego z niedowierzaniem.
— Co zrobiłeś? Dlaczego?
— Bo miałaś rację w jednym. Było mi nieprzyjemnie, że jestem podwładnym własnej żony. Chciałem udowodnić, że nie radzi sobie na tym stanowisku.
Zamilkł na chwilę.
— Ale kiedy zobaczyłem, jak Irina walczy o projekt i o firmę, nawet wiedząc, że będzie musiała sprzeciwić się własnemu mężowi, zrozumiałem, dlaczego to właśnie ona dostała ten awans.
