„Słoneczko, dostawa przyszła” — usłyszała głos Aleksieja. Kiedy Raisa zadzwoniła do drzwi mieszkania swojej najlepszej przyjaciółki, nie spodziewała się, że otworzy jej własny mąż.
Matka zawsze powtarzała, że Raisa i Irina poznały się jeszcze przed narodzinami. Tamara Wasiljewna od lat przyjaźniła się z matką Iriny, a los sprawił, że obie kobiety zaszły w ciążę niemal w tym samym czasie.
Oczywiście przyszłe matki marzyły o tym, by ich dzieci również zostały przyjaciółmi. Żartowały nawet, że jeśli urodzą się chłopiec i dziewczynka, być może pewnego dnia ich rodziny połączą się jeszcze mocniej. Ostatecznie obie urodziły córki, więc dziewczynkom — jak mawiały ich matki — po prostu pisana była wielka przyjaźń.
Przyjaźń, która zaczęła się w dzieciństwie
Raisa i Irina niemal od początku były nierozłączne. Razem się bawiły, chodziły do tego samego przedszkola, a później siedziały w jednej ławce w szkole. Pomagały sobie podczas lekcji, pozwalały sobie odpisywać i dzieliły się sekretami, których nie zdradzały nikomu innemu.
Raisa wiedziała na przykład, że w czasach szkolnych Irina zakochała się w nauczycielu. Była jedyną osobą, której przyjaciółka powierzyła tę tajemnicę.
Irina natomiast wiedziała, jak bardzo Raisa boi się swojej matki i jak mocno tęskni za ojcem, który odszedł od rodziny, pozostawiając Tamarę Wasiljewnę bez alimentów.
Przez wiele lat Raisa nie miała nikogo bliższego od Iriny. W pewnym sensie ich przyjaźń została wybrana za nie jeszcze przez ich matki. Tamara Wasiljewna uważała, że córka nie potrzebuje przypadkowego towarzystwa, skoro może przyjaźnić się z dzieckiem jej własnej, wieloletniej przyjaciółki.
Kiedy jednak obie dziewczyny wkroczyły w dorosłe życie, zaczęły widywać się rzadziej. Nie oznaczało to końca ich bliskości. Początkowo przeszkadzały im przede wszystkim różne godziny pracy, a później Irina zaczęła dużo podróżować.
Żadna z nich nie miała dzieci, ale poza tym ich życie układało się zupełnie inaczej.
Dwie przyjaciółki, dwa różne życia
Raisie nie układało się z zamożnymi mężczyznami, natomiast Irina miała pod tym względem więcej szczęścia. Najpierw wyszła za właściciela pewnego hotelu. Małżeństwo nie przetrwało, lecz po rozwodzie Irina otrzymała część majątku i przez jakiś czas mogła żyć bardzo wygodnie, korzystając z niezależności.
Z czasem pieniądze zaczęły się jednak kończyć. Irina ponownie zaczęła więc szukać odpowiedniego partnera. W jej życiu pojawiali się kolejni mężczyźni, a ona sama nigdy nie narzekała na sposób, w jaki żyła.
Dopiero gdy zbliżała się do trzydziestki, ciągłe przygody zaczęły ją męczyć. Postanowiła wrócić do rodzinnego miasta i zamieszkała w niewielkiej kawalerce niedaleko Raisy i Aleksieja.
Po raz drugi za mąż już nie wyszła. Nie planowała również dzieci. Nazywała siebie hedonistką i powtarzała, że z życia należy przede wszystkim czerpać przyjemność.
Jednocześnie to właśnie Irina najmocniej zachęcała Raisę, by przestała podporządkowywać swoje decyzje matce.
— Za bardzo jej słuchasz — mówiła. — Już dawno powinnaś przestać przejmować się jej opinią i zacząć żyć tak, jak sama chcesz. Przynajmniej męża wybrałaś sobie sama, a nie na zamówienie. I bardzo dobrze.
Dla Raisy te słowa miały ogromne znaczenie. Irina należała do niewielu osób, które otwarcie poparły jej wybór Aleksieja. Dzięki wsparciu przyjaciółki Raisie łatwiej było znosić krytykę matki, która nie ustawała nawet po kilku latach małżeństwa.
Matka nigdy nie zaakceptowała Aleksieja
Tamara Wasiljewna regularnie krytykowała sposób życia córki i jej męża. Uważała, że Aleksiej nie zapewnił Raisie odpowiedniego poziomu życia. Sama Raisa zupełnie inaczej patrzyła na swoją sytuację.
Nie uważała siebie i męża za biednych. Mieli trzypokojowe mieszkanie, a ponieważ nie mieli dzieci, zdołali już spłacić znaczną część kredytu hipotecznego.
Brak dzieci był jednak kolejnym tematem, który bardzo niepokoił Tamarę Wasiljewnę. Od dawna chciała zostać babcią, lecz w rozmowach z córką pragnienie wnuków często zmieniało się po prostu w kolejny powód do krytyki.
W jej oczach Raisa nie potrafiła znaleźć „porządnego” męża, a do tego wciąż nie została matką. Tamara Wasiljewna uważała, że gdyby córka dokonała innego wyboru, jej życie wyglądałoby zupełnie inaczej.
Co ciekawe, bardzo często stawiała Raisie za przykład właśnie Irinę.
Raisa kochała przyjaciółkę i nie zamierzała oceniać jej stylu życia. Nie potrafiła jednak zrozumieć, dlaczego matka dostrzega wyłącznie dobre strony życia Iriny, całkowicie pomijając fakt, że ona również nie miała dzieci — tyle że z własnego wyboru. Do tego po rozwodzie zmieniała partnerów, a mimo wszystko Tamara Wasiljewna przedstawiała ją jako wzór zaradności.
Raisa nie chciała się z matką o to kłócić. Miała Aleksieja i Irinę. Po mężu to właśnie przyjaciółka była dla niej najbliższą osobą na świecie.
Dlatego pewnego dnia, gdy zobaczyła samochód Aleksieja zaparkowany przed blokiem Iriny, po prostu znieruchomiała.
Samochód, którego nie powinno tam być
W jej głowie natychmiast pojawiło się mnóstwo pytań. Co Aleksiej tutaj robi? Przecież był dzień roboczy. Raisę wyjątkowo zwolniono wcześniej, ale dlaczego jej mąż nie znajdował się w pracy?
Pierwszą myślą Raisy nie była zdrada. Wręcz przeciwnie — przestraszyła się, że wydarzyło się coś złego.
Może coś stało się Irinie? A może Aleksiej miał jakiś problem? Może został zwolniony i bał się powiedzieć o tym żonie, dlatego najpierw przyszedł porozmawiać z jej przyjaciółką?
Raisa była w stanie wyobrazić sobie niemal każdy scenariusz. Tylko nie ten najbardziej oczywisty.
Oczywiście wiedziała, że takie historie się zdarzają. Niejednokrotnie słyszała o zdradzie męża z najlepszą przyjaciółką. Podobne historie pojawiały się także w serialach. Ale Aleksiej i Irina?
Nie. To wydawało się niemożliwe.
Przecież znała ich oboje doskonale. Byli dwiema najbliższymi jej osobami. Gdyby ktoś zapytał ją o którekolwiek z nich, Raisa byłaby przekonana, że potrafi odpowiedzieć na każde pytanie.
Wchodząc do windy, próbowała przygotować się na poważną rozmowę. Nadal jednak nie dopuszczała do siebie myśli, że za chwilę może zobaczyć coś, co całkowicie zmieni jej życie.
Dotarła na właściwe piętro i zadzwoniła do drzwi.
Po pierwszym dzwonku nic się nie wydarzyło.
Zadzwoniła więc ponownie.
Tym razem zza drzwi dobiegł jakiś hałas, a chwilę później Raisa usłyszała dobrze znany głos.
— Słoneczko, dostawa przyszła.
Raisa zastygła.
Czy naprawdę usłyszała Aleksieja? I jak on właśnie nazwał Irinę?
Przez kilka sekund próbowała znaleźć inne wyjaśnienie. Może tylko jej się wydawało? Może to był inny mężczyzna o podobnym głosie? Samochód Aleksieja również nie musiał przecież niczego oznaczać. Auto Iriny było w naprawie, więc może mąż po prostu pożyczył jej swój samochód?
Raisa kurczowo trzymała się tych myśli aż do chwili, gdy drzwi się otworzyły.
