— A więc tak, synowo. Porozmawiajmy wreszcie szczerze — powiedziała Olesia Walentynowna, odstawiając filiżankę na stół i wpatrując się uważnie w Irinę. — Przecież to oczywiste, że bez mojego syna byłabyś nikim. Myślisz, że nie widzę, w jaki sposób dostałaś to stanowisko?
Irina poczuła, jak policzki zaczynają jej płonąć. Osiem lat pracy w firmie, setki udanych projektów, nieprzespane noce spędzone nad raportami — wszystko to teściowa przekreśliła jednym zdaniem.
— Olesio Walentynowno, przecież pani wie, że ja…
— Co ja wiem? — przerwała jej natychmiast. — Wiem, że mój syn pracował w tej firmie przez pięć lat. A potem nagle jego żona zostaje kierowniczką działu? Nie rozśmieszaj mnie. Po prostu dobrze się urządziłaś dzięki mojemu synowi.
Za oknem padał drobny deszcz. Irina odruchowo poprawiła rękaw bluzki. Robiła tak od dzieciństwa zawsze wtedy, gdy się denerwowała.
— Dostałam to stanowisko dlatego, że…
— Dlatego, że wyszłaś za mojego Dimę! — teściowa ponownie nie pozwoliła jej dokończyć. — Myślisz, że nie pamiętam, jak kręciłaś się wokół niego na firmowej imprezie cztery lata temu? Zwyczajna dziewczyna ze zwyczajnej rodziny, a tu nagle taka kariera!
Irina wzięła głęboki oddech. Tamto spotkanie pamiętała doskonale. Dima dopiero zaczynał wtedy pracę w firmie, podczas gdy ona była już starszą specjalistką. To właśnie Irina pomagała mu odnaleźć się w nowych projektach i tłumaczyła specyfikę pracy.
Z czasem zakochała się w jego uśmiechu, w sposobie, w jaki z entuzjazmem mówił o swoich pomysłach, i w szczerym pragnieniu zawodowego rozwoju.
— Pracuję w tej firmie dłużej niż Dima. Mam większe doświadczenie. Przeszłam wszystkie szczeble…
— Och, moja droga — Olesia Walentynowna teatralnie machnęła ręką. — Możesz nie kończyć. Od trzydziestu lat działam w biznesie w tym mieście. Myślisz, że nie wiem, jak robi się takie kariery? Mój syn jest obiecującym specjalistą, a ty…
Obrzuciła Irinę oceniającym spojrzeniem.
— Ty po prostu miałaś szczęście.
W przedpokoju rozległ się odgłos otwieranych drzwi. Dima wrócił do domu. Irina podniosła się od stołu.
— Wie pani co, Olesio Walentynowno…
Nie zdążyła jednak dokończyć, ponieważ teściowa już ruszyła w stronę korytarza.
— Dimeczka! Synku! Właśnie rozmawiałyśmy z twoją żoną o pracy.
— Mamo, co się stało? — zapytał Dima, przenosząc wzrok z matki na żonę.
— Nic szczególnego — odpowiedziała Olesia Walentynowna, poprawiając idealnie ułożone włosy. — Po prostu rozmawiamy o nagłym awansie Iriny.
— Dima — powiedziała Irina, starając się zachować spokój — twoja mama uważa, że dostałam stanowisko dzięki tobie.
— Mamo, przecież już o tym rozmawialiśmy — odparł Dima, zdejmując marynarkę. — Irina naprawdę zasłużyła na ten awans.
— Oczywiście, oczywiście — odpowiedziała łagodnie jego matka. — Ja się tylko martwię. Teraz będziesz podwładnym własnej żony. Czy to jest normalne?
— Normalne jest to, że działem kieruje osoba z większym doświadczeniem — uciął Dima.
— Ach, synku… — Olesia Walentynowna usiadła na ławce w przedpokoju. — Zawsze byłeś zbyt ufny. Przecież pamiętam, jak Irina pojawiła się w waszej firmie. Zwyczajna dziewczyna, bez znajomości, bez pozycji. A teraz kierowniczka działu! I kto jest jej podwładnym? Mój syn! Syn człowieka, który przez dwadzieścia lat budował w tym mieście biznesowe imperium.
— Tata nie ma z tym nic wspólnego — skrzywił się Dima.
— Ma i to bardzo dużo — odparła matka, ściszając głos. — Nazwisko ma znaczenie. Myślisz, że dlaczego przyjęli cię do tej firmy? Za piękne oczy?
— Mamo! — podniósł głos Dima.
— Co „mamo”? Mówię prawdę. Irina po prostu dobrze wyszła za mąż. A teraz jeszcze robi karierę dzięki twojemu nazwisku.
Irina poczuła ucisk w gardle. Przed oczami stanął jej pierwszy dzień w tej firmie. Małe biurko w rogu ogromnej otwartej przestrzeni, stary komputer, który nieustannie się zawieszał, i stos dokumentów sięgający niemal do łokcia.
Przychodziła wcześniej niż inni i często wychodziła jako ostatnia. Uczyła się nocami, brała dodatkowe projekty, a w weekendy czytała branżowe materiały. Każdy kolejny krok w jej karierze był wynikiem pracy, a nie nazwiska człowieka, którego poznała dopiero później.
— Olesio Walentynowno — powiedziała, prostując ramiona — porozmawiajmy naprawdę szczerze. Pracowałam osiem lat, żeby dostać to stanowisko. Zaczynałam od najprostszych zadań, potem stopniowo się rozwijałam, uczyłam i zdobywałam doświadczenie. A kiedy pojawił się Dima…
— Kiedy pojawił się Dima, od razu zrozumiałaś, że to twoja szansa — przerwała jej teściowa. — Naprawdę myślisz, że nie widzę, jak to wyglądało? Jedyny spadkobierca zamożnej rodziny to przecież świetna partia dla dziewczyny z prostego domu.
— Mamo, przestań! — Dima uderzył pięścią w ścianę. — Nie masz prawa tak mówić!
— Mam prawo, synku. Jestem twoją matką i mam obowiązek otworzyć ci oczy. Wyobrażasz sobie, co będzie dalej? Zacznie tobą rządzić nie tylko w domu, ale również w pracy. Jesteś mężczyzną. Naprawdę uważasz, że to normalne?
Dima milczał. Irina zauważyła napięcie na jego twarzy. Znała ten wyraz bardzo dobrze — pojawiał się zawsze wtedy, gdy mąż sam ze sobą walczył.
— A wiesz, co jest najciekawsze? — kontynuowała Olesia Walentynowna. — Za tydzień macie ważną prezentację dla klientów. I kto ją poprowadzi? Oczywiście twoja żona. A ty będziesz stał obok jak zwykły podwładny. Wstyd!
— Dima również bierze udział w prezentacji — odpowiedziała cicho Irina. — Przygotowuje ważną część wystąpienia.
— Część wystąpienia! — roześmiała się teściowa. — Mój syn, który mógłby kierować firmą, przygotowuje część wystąpienia dla własnej żony. To po prostu śmieszne.
— Mamo — Dima wreszcie spojrzał jej prosto w oczy — nie masz racji. Irina jest bardzo dobrym specjalistą. Zasłużyła na ten awans.
— Oczywiście, oczywiście — odpowiedziała Olesia Walentynowna, biorąc torebkę. — Dobrze, pójdę już. Ale zapamiętaj moje słowa: nic dobrego z tego nie wyniknie.
Przy drzwiach odwróciła się jeszcze w stronę Iriny.
— I jeszcze jedno. Nie pozwolę, żeby jakaś karierowiczka rozstawiała mojego syna po kątach.
Kiedy drzwi się zamknęły, w mieszkaniu zapadła ciężka cisza. Dima stał ze spuszczoną głową, a Irina patrzyła w okno, próbując powstrzymać łzy.
— Przepraszam za mamę — odezwał się w końcu. — Wiesz przecież, że ona się tylko martwi.
Irina odwróciła się gwałtownie.
— Martwi się? Dima, nazwała mnie karierowiczką. Powiedziała, że dostałam stanowisko tylko dzięki tobie. Naprawdę uważasz, że to jest normalne?
— Znasz moją mamę — westchnął i usiadł na kanapie. — Zawsze była… emocjonalna.
— Emocjonalna? Powiedziała wprost, że polowałam na ciebie ze względu na pieniądze twojej rodziny. Że bez twojego nazwiska nic nie znaczę.
— Nie to miała na myśli — odpowiedział Dima, wstając i przechodząc przez pokój. — Dla niej po prostu ważne jest, żeby w rodzinie wszystko było tak, jak powinno. Tradycyjnie.
— A jak powinno być? — Irina również wstała. — Żona ma siedzieć w domu i nie wolno jej się rozwijać? Powinnam zrezygnować z kariery, którą budowałam przez osiem lat?
— Nie, oczywiście, że nie. Po prostu sytuacja rzeczywiście jest nietypowa. Jestem twoim mężem, a jednocześnie podwładnym. Przyznaj, że to trochę dziwne.
— Dziwne? A kiedy rok po naszym ślubie zostałeś moim mentorem przy nowym projekcie, wszystko było w porządku?
— To co innego.
— Dlaczego? Bo wtedy to ty byłeś wyżej w hierarchii? Bo tobie odpowiadało mówienie mi, co mam robić?
Dima nie odpowiedział.
Za oknem zapadał zmierzch, a w szybie odbijały się ich sylwetki — pozornie blisko siebie, a jednak w tej chwili niezwykle odległe.
— Wiesz, co boli mnie najbardziej? — zapytała cicho Irina. — Nie słowa twojej matki. Najbardziej boli mnie to, że ty milczysz. Nie bronisz mnie. Nie potrafisz jasno powiedzieć, że jestem dobrym specjalistą i że zasłużyłam na ten awans.
— Przecież jej to powiedziałem.
— Nie, Dima. Powiedziałeś kilka niepewnych zdań, a chwilę później zacząłeś usprawiedliwiać jej zachowanie.
Przez moment żadne z nich się nie odzywało.
— Dobrze — powiedziała w końcu Irina. — Muszę przygotować materiały na jutrzejsze spotkanie. Przy okazji: zrobiłeś obliczenia do nowego projektu? Muszę umieścić je w prezentacji.
— Tak, prawie skończyłem — odpowiedział, dziwnie unikając jej spojrzenia. — Wyślę jutro rano.
— Jutro rano? Dima, prezentacja jest o czternastej. Potrzebuję czasu, żeby sprawdzić dane i dodać je do wystąpienia.
— Wszystko będzie dobrze — machnął ręką. — To proste obliczenia.
Irina spojrzała na niego uważniej. Coś w jego głosie ją zaniepokoiło. Pojawiła się w nim nuta, której wcześniej u męża nie słyszała.
— Dobrze. W takim razie czekam rano.
Tej nocy prawie nie spała. Wracała myślami do początków ich znajomości. Dima przyszedł do firmy z pewnym doświadczeniem, ale słabo znał specyfikę ich pracy. Irina była już wtedy starszą specjalistką i pomagała nowym pracownikom w adaptacji.
Dima szybko się uczył. Łapał wszystko w lot, zadawał trafne pytania i z łatwością angażował się w projekty. Często zostawali w biurze do późna, dyskutując o pracy. Czasem razem jedli obiad w kawiarni naprzeciwko firmy.
Z czasem spotkania zawodowe niemal niezauważalnie zamieniły się w randki.
Irina pokochała jego inteligencję, energię i błysk w oczach, który pojawiał się zawsze, gdy opowiadał o nowych pomysłach. Kiedy się jej oświadczył, nie myślała o zamożnej rodzinie Dimy. Wiedziała tylko, że chce być właśnie z nim.
A teraz ten sam człowiek stał w milczeniu, gdy jego matka poniżała osiem lat jej ciężkiej pracy.
Następnego ranka Dima wyjechał do biura wcześniej niż zwykle. Powiedział, że musi dokończyć obliczenia. Irina pojawiła się w pracy o dziewiątej i od razu sprawdziła pocztę.
Nie było żadnej wiadomości od męża.
— Dima, gdzie są obliczenia? — zapytała, gdy do niego zadzwoniła.
— Kończę. Niedługo wyślę.
Jego głos ponownie brzmiał dziwnie.
O dziesiątej pliku nadal nie było. O jedenastej również. W południe Irina zaczęła się poważnie niepokoić. Do prezentacji pozostały dwie godziny, a brakowało jednego z najważniejszych fragmentów materiału.
— Dima, mówię poważnie. Potrzebuję tych danych natychmiast.
— Jeszcze dziesięć minut. Sprawdzam ostatnie liczby.
Irina otworzyła folder z dokumentacją projektu. Coś nie dawało jej spokoju. Zaczęła przeglądać wcześniejsze raporty i porównywać poszczególne wskaźniki.
O trzynastej Dima wreszcie przysłał plik.
Irina otworzyła go natychmiast i znieruchomiała.
Liczby kompletnie nie zgadzały się z wcześniejszymi danymi. Różnica była ogromna.
Chwilę później weszła do gabinetu męża z laptopem w ręku.
— Co to jest?
— Obliczenia, o które prosiłaś — odpowiedział, nie podnosząc wzroku znad monitora.
— Dima, te dane są błędne. Przeczą wszystkim wcześniejszym raportom.
— Sprawdziłem wszystko. Kilka razy.
— Nie. Spójrz. Tu jest dynamika z ostatnich trzech miesięcy, a tutaj twoje liczby. One po prostu nie mogą się zgadzać.
— W takim razie wcześniejsze raporty były błędne.
Irina patrzyła na niego przez chwilę w milczeniu.
— Te same raporty, które sam przygotowywałeś?
Dima nie odpowiedział.
— Co się dzieje?
Wpatrywał się uparcie w monitor.
— To przez wczorajsze słowa twojej mamy? — zapytała ciszej. — Celowo przygotowałeś błędne dane?
— Nie opowiadaj bzdur — odpowiedział w końcu, podnosząc wzrok. — Jestem profesjonalistą. Nie naraziłbym firmy.
— W takim razie wyjaśnij mi, dlaczego liczby się nie zgadzają.
— Bo źle liczysz! — podniósł głos. — Bo nie znasz się na tym tak dobrze, jak ci się wydaje!
W gabinecie zapadła ciężka cisza. Za drzwiami słychać było rozmowy pracowników, dzwoniące telefony i odgłosy biurowych urządzeń. Oni jednak patrzyli na siebie tak, jakby po raz pierwszy naprawdę stali po przeciwnych stronach.
— Rozumiem — odpowiedziała spokojnie Irina. — Czyli według ciebie się na tym nie znam. W takim razie wyjaśnij, dlaczego w zeszłym miesiącu stosowałeś jedną metodę obliczeń, a teraz zupełnie inną. Dlaczego zmieniłeś podstawowe wskaźniki? I dlaczego nie uwzględniłeś sezonowych wahań?
Dima nadal milczał.
— Wiesz przecież, że nie mogę pokazać tych danych klientom. Są ewidentnie błędne. Jeżeli przedstawię je podczas prezentacji, poniesiemy porażkę. Nie tylko ja. Cały dział i firma.
— Co proponujesz? — zapytał w końcu.
— Mamy godzinę. Możemy wszystko policzyć jeszcze raz. Razem. Według właściwej metody.
— A jeśli odmówię?
— Wtedy pójdę do dyrektora, pokażę mu oba warianty i poproszę, żeby sam ocenił, który jest prawidłowy.
Dima gwałtownie wstał.
— Czyli mi grozisz? Zamierzasz poskarżyć się szefowi na własnego męża?
— Nie. Zamierzam wykonywać swoją pracę i chronić interes firmy. Nawet jeśli będę musiała sprzeciwić się tobie.
W tym momencie ktoś zapukał do drzwi.
— Irino Aleksandrowno, za godzinę zaczyna się prezentacja. Klienci są już w drodze do biura.
— Dziękuję — odpowiedziała, nie spuszczając wzroku z męża.
Gdy drzwi się zamknęły, powiedziała:
— A więc jak, Dima? Co robimy?
Usiadł z powrotem i ukrył twarz w dłoniach.
— Wiesz co? Mama miała rację. Naprawdę się zmieniłaś. Kiedyś nigdy nie mówiłaś do mnie takim tonem.
— Kiedyś nigdy nie próbowałeś doprowadzić do mojej porażki w pracy.
— Nie chciałem cię pogrążyć — odpowiedział, podchodząc do okna. — Chciałem tylko udowodnić, że sobie nie radzisz. Że to stanowisko jest dla ciebie zbyt trudne.
Irina patrzyła na niego z niedowierzaniem.
— Komu chciałeś to udowodnić? Swojej matce czy samemu sobie?
— Wszystkim! — odwrócił się gwałtownie. — Całej firmie! Chciałem, żeby wszyscy zobaczyli, że twój awans był błędem. Że nie powinno się stawiać żony w roli przełożonej męża. To nie jest normalne!
— A celowe przygotowywanie nieprawidłowych danych i narażanie firmy jest normalne?
Dima nie odpowiedział.
— Posłuchaj — powiedziała Irina. — Została nam godzina. Nadal możemy wszystko naprawić. Wiem, że jesteś świetnym specjalistą. Wiem, że z liczbami radzisz sobie lepiej niż wielu innych. Zróbmy po prostu to, co należy.
— A później co? Nadal będziesz mną kierować w pracy? Mówić mi, co mam robić? Sprawdzać każdy mój krok?
— Nie. Będę kierować działem. A ty będziesz wykonywał swoją pracę tak profesjonalnie, jak robiłeś to wcześniej. Możemy sobie z tym poradzić, Dima, jeżeli zaczniemy pracować razem, a nie przeciwko sobie.
